و تو تنها بودی...در دل نیمه شب قلب تو غم زده بود از سکوتی که سر باغ نشست تو نشستی خاموش تکیه بر پشت همه خاطره ها در بغل زانوی غم خاطره بر سر دیوار گلی..ویران بود یاد آن روز عزیز یاد آن عظیم که زمان عشق تو را تحسین کرد با عبوری زیبا از دل تنهائی که گذشتی و رسیدی به همه وسوسه ها تا جوان باشی و احساس کنی تا نگاهی کنی بر عشق به پاس شعرا می نشستم به سر راه عبورت همه جا که بد زدم ز دلت مهر تورا تو چقدر زیبائی تو چقدر خود خواهی و تو خاموش گذر می کردی نامه ها ساز و سخن ها می شد خط خطی می شد و هی بد می شد و طلوع خورشید خنده می زد به همه رسوائی و چقدر قصه عشق هر کجا نقل برای سخن ما می شد و نمی دید کسی کوچه ی خا طره ها ماه بر تیر افق آویزان نور بر راهه من و تو می ریخت باد آرام به سوی گل سرخ نغمه و ساز به پر چین می زد سوی افلاک خدا می رفتیم ابرها فرش عبور عاشق و ستاره در شب زیر پای من و تو گم می شد قصه ی زیبائی قصه ی عاشقی فصل بهار همه جا شادی و شعر همه راهی به در میخانه بی خودو سر خوش و مست و چقدر فا صله کم تا در خانه غم و تو دلگیر شدی از خزانی که سر باغ نشست و شکست آن رویا نامه ها زرد شدند قصه ها تلخ شدند و طلوع خورشید صورتش سرخ شدودر غروبی گم شد تو نشستی خاموش تکیه بر پشت همه خاطره ها در بغل زانوی غم خاطره بر سر دیوار گلی ویران بود
