سپید،کاغذ چشمان من!مدادی نیست شب است روح نوشتن،و بامدادی نیست امانت است دل من،امین که ناپیداست به چشم های شما هم که اعتمادی نیست! دو دست رفته به آن سو که دست های شما امید مرده که با عشق امتدادی نیست مرا به وقت سوختن اشک من به یاد آرید از آب سوخته"می"ساختید،یادی نیست؟ به بارگاه شعله،تمنای عدل بیهوده است بسوز ای دل عاشق!امید دادی نیست بهار،بدعت ایمان خاطرات من است شکوفه سوخت،بخندید،ارتدادی نیست! کمی به قاب بمانید،قاب رویاهام؛ کمی،کمی،به خدا،خواهش زیادی نیست!
