از لاف های عاشقانه ی تو،گوش من؟ پر است! من آن زنی،که صادقانه دلش،از تو ؟دلخور است! امروز هم،چه می کنی؟،غم دنیا و روزگار؟! اشکی بریز باز،هی!به خدا از تظاهر است! این شعر را نوشته ام که بخوانم برای تو خواندم ولی برای تو غزل انگار،غرغراست! این سفره را گشوده ام که بفرمای ِ نان عشق! نانم عجیب کنار این دل سنگ تو آجر است!
