پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي فرياد بدرود اين روزها، اين روزهاي استخوانسوز پايان عمر عشق و آغاز جدائيست اين لحظه ها، اين لحظه هاي مرگ پيوند آخر نفسهاي چراغ آشنائيست *** چشمت پر از حرف است و لبهاي تو خاموش سر ميكشد از جان تو فرياد بدرورد من بر تو حيران،بر تو گريان،برتو مشتاق پا تا سرم سرد ونگاهم آتش آلود *** در ديده ي مات تو آهنگ وداع است ايواي من،در اين سفر باز آمدن نيست اي جان من! در چشم بيتابم نگه كن تو ميروي اما مرا جاني بتن نيست *** تو ميروي، تو ميروي غمناك غمناك اما تو ميخواهي كه من گريان نباشم تو ميروي،تو ميروي اي گرمي جان اما زمن خواهي تن بيجان نباشم *** درماندگي از ديده ي من ميتراود جغد غريبي بر سر بامم نشسته است مست از تو بودم،ساقي بزمم تو بودي بي روي تو مي ريخته، جامم شكسته است *** تو ريشه بودي من درخت سبز بودم با دوريت هر شاخه ام بي بارو برگست اكنون كه ميبينم ترا در چنگ پائيز در گوش من، در جان من ، فرياد مرگست *** ميبوسمت ميبوسمت اي تك مسافر ميبينمت بهر سفر پا در ركابي جانا درنگي، تاسپند اشك ريزم بر آتش دل-از چه اينسان در شتابي؟ *** من باتو عمري همسفر بودم در اين راه در پيش پاي ما بسي صحرا و دشت است اما تو راهت را چدا كردي زراهم خواندم ز چشمت كاين سفر بي باز گشت است رفتي؟ برو،دست خدا همراهت ايدوست چون فرصت ديدار، بيش از يك نفس نيست تو ميروي اما من آن مرغ خموشم كاين باغ در چشم غمينم جز قفس نيست *** اين روزها اين روزهاي استخوانسوز پايان عمر عشق وآغاز جدائيست اين لحظه ها، اين لحظه هاي مرگ پيوند آخرنفسهاي چراغ آشنائيست
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي قمار باز وقت سحر رسيده و مردي قمار باز- از «برد و باختگاه» سوي خانه ميرود اين بي ستاره مرد- وين پاكباخته- اندوهگين و مست بكاشانه ميرود دلمرده ميخزد ديوانه ميرود *** يكماه پيش دختر مرد قمار باز- همراه اشكها- با حالتي نژند- ميگفت:اي پدر! هر روز در حياط دبستان ميان جمع- ياران همكلاس بمن طعنه ميزنند كاين ژنده پوش دختر غمگين چه بينواست كس با خبر نشد او كيست از كجاست *** ياران همكلاس من از ساغر غرور مستند،مست ناز اما نصيب دختر تو سر فكند گيست واي اين چه زندگيست؟ *** آن بي ستاره مرد در چشمهاي دختر اندوهگين خويش- لختي نگاه كرد اشكي زديده ريخت گفتا كه:اي شكوفه ي اميد وآرزو بس كن،سخن مگو اندوهگين مباش دردانه دخترم ماه دگر بجامه ي نو پيكر ترا- زيبنده ميكنم وين چشمهاي غمزده را چون ستارها- تابنده ميكنم *** ماه دگر رسيد و پدر باهزار اميد- با دسترنج خويش- ميرفت تا به وعده ي پيشين وفا كند اما ميان راه- لختي درنگ كرد باخويش جنگ كرد افسوس عاقبت- انديشه اي سياه،پدر را زراه برد در عالم خيال- انديشه كرد تاكه فزوني دهد به مال ميخواست تا كه خانه ي دولت بنا كند وز رنج بيشمار- خود را رها كند *** ابليس در روان و تن مرد،كار كرد وآن بي ستاره مرد- عزم قمار كرد *** در ساعتي دگر آن مرد خود فريب- چشمش بخالهاي ورق بود و هر زمان- در خاطرش ز غصه ي دختر حكايتي رنگش پريده بود وزهر باخت در عذاب وز بخت واژگون بزبانش شكايتي *** آن بي ستاره مرد در رنج بود و درد بس باخت،پشت باخت با ناله هاي سرد *** يكبار دچار«دام» ورق را بدست داشت در چشمهاي «دام» به حسرت چو ديده دوخت چشمان مات دختر خود را خيال كرد گوئي كه دام در كف آن مرد جان گرفت يكباره دختري شد و باز اين سخن سرود: هر روز در حياط دبستان ميان جمع ياران همكلاس بمن طعنه ميزنند كاين ژنده پوش دختر غمگين چه بينواست كس با خبر نشد او كيست؟ از كجاست؟ ياران همكلاس من از ساغر غرور مستند،مست ناز اما نصيب دختر تو سرفكندگيست واي اين چه زندگيست؟ *** آمد بياد مرد،دروغين نويد خويش: اندوهگين مباش دردانه دخترم! ماه دگر بجامه ي تو پيكر ترا- زيبنده ميكنم وين چشمهاي غمزده را چون ستاره ها- تابنده ميكنم *** همراه برق اشك كه در ديده ميدواند آهسته ناله كرد گنگ و پريده رنگ- خاموش مانده بود ناگاه بانگ غرش رعب آور حريف- در جان او دويد: -خوابي؟ بگو،جواب بده،وقت ما گذشت بيچاره مرد گفت: «سه پت» ليكن آن حريف گفتا كه:«رست» گفت كه:-ديدم-سپس زشوق بيتاب و بيقرار- روكرد دست خويش وبگفتا كه:چار «آس» ديد *** آن پاكباخته ناگاه صيحه زد تابش زدست رفت وتنش سنگواره شد مار سياه غم- در خاطرش خزيد يكباره آسمان دلش بي ستاره شد در لحظه اي دگر سيماي دخترش كه به اميد مانده بود باچشم منتظر در پيش ديدگان پدر رنگ ميگرفت و آن گفته ها كه از سر حسرت سروده بود آن عرصه را براي پدر تنگ ميگرفت *** آن بي ستاره مرد اشكي زديده ريخت با چشم اشكبار- ديوانه وش زحلقه ي بدگوهران گريخت *** در راه ميخزيد ميرفت بي اميد كاخ اميد دختر خود را خراب ديد با چشم بي فروغ بهرجا نظر فكند درياي زندگاني خود را سراب ديد *** آن گفته هاي شاد باز آمدش بياد: اندوهگين مباش دردانه دخترم ماه دگر بجامه ي نو پيكر ترا زيبنده ميكنم وين چشمهاي غمزده را چون ستارها تابنده ميكنم! *** وقت سحر رسيده و مردي قمار باز از «برد و باختگاه» سوي خانه ميرود اين بي ستاره مرد وين پاكباخته اندوهگين و مست بكاشانه ميرود دلمرده ميخزد ديوانه ميرود.
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي آي انسان آي ... انسان! اي سوار سركش مغرور! اي شتابان رهرو گمراه! اي بغفلت مانده ي خود خواه! هان..!عنان بركش سمند باد پايت را نيك بنگر گوشه اي از بيكران ملك خدايت را لحظه اي با چشم بينش كهكشان ها را تماشا كن چشم سر بربند- چشم دل بگشاي روشنان بيشمار آسمان ها را تماشا كن هر چه بالاتر پري اين آسمان را انتهايي نيست بيكران آفرينش رابجز جان آفرين فرمانروايي نيست جاده هاي كهكشان تابي نشان جزرد پايي نيست زير سقف آفرينش- صد هزاران جرم رخشان است كز چشم تو پنهان است اينهمه نقش عجب را نقشبندي هست بيمانند كوردل آنكس كه پندارد خدايي نيست آي... انسان! اي سوار سركش مغرور! گر بزير پا در آري «ماه» و «مريخ» و «ثريا» را كي توان با جسم خاكي رفت تا عرش خداوندي؟ بارگاه حقتعالا را بجز يكتا پرستي رهنمايي نيست *** هر ستاره در دل شب ميزند فرياد: اين جهان آفرينش را خدايي هست در پس اين قدرت بي انتها قدرت نمايي هست بال خاكي بشكن و بال خدايي ساز كن اي رهرو گمراه تا به پيمايي فضاي بيكران كبريايي را ديو شهوت را بكش،پاي هوس بربند بنده شو اي سركش خودخواه تا بمرغ جان تو بخشند پرواز خدايي را خويش را گر نيك بشناسي- ميزني بر كهكشانها خيمه گاه پادشايي را *** آي... انسان! اينكه پنداري به اقبال طلا جاويد خواهي ماند گوش دل بر خاك نه تا بشنوي فرياد قارون را آن نگونبختي كه پردكرد از طلا صحرا وهامون را اينك اينك ميزند فرياد: جاي زر،صندوق چشمم خانه مار است سينه ام از خاك گورستان گرانبار است *** اي بغفلت مانده ي خودخواه! آيد آنروزي كه بيني بار و برگت نيست چاره جز تسليم در چنگال مرگت نيست آن زمان فرياد برداري: كاين طلاها غارتي از رنگ زرد دردمندانست اينهمه ياقوت آتش رنگ- آيتي از خون دلهاي پريشانست توده ي سيمين مرواريد- يادگار صد هزاران چشم گريانست *** آي... انسان! اي طلاها را خدا خوانده! اي بزر دلبسته،وز راه خدا مانده!- روزگاري ميرسد كز خاك بر خيزي از ره درماندگي خاك قيامت را بسر ريزي تا كه چشمت بر عذاب جاودان افتد- چون گراز زخم خورده،مضطرب هر سوي بگريزي *** بنگري چون پيش چشمت راست،صحراي قيامت را- بركشي از بيم كيفر،تلخ فرياد ندامت را: كاي خدا راه رهايي كو؟ از چنين سوزنده آتش ها- سايبان از رحمت و لطف خدايي كو؟ ناگهان آيد سروش از غيب: اي سيه روز سيه كردار! زرپرستان و ستمكاران بد آئين وبدخو را- دربساط عدل ما آسوده جاني نيست كيفر غولان مردم خوار- جز عذاب جاوداني نيست. آي... انسان! اي بسا شب مست خفتي در كنار كيسه هاي زر ليك دانستي ندانم يا ندانستي- سفره ي همسايه ي بيمار،بي نان بود جاي نان در پيش چشم كودكاني خرد- ناله بود و دردبودو چشم گريان بود *** آي... انسان! سركشي بس كن عقربكهايزمان در صد هزاران سال بر شمرده تك نفسهاي بسي فرعون و قارون را چشم ماه و ديده ي خورشيد- ديده بيرون از شماره،بازي گردنده گردون را *** ميبرد شط زمان مارا مهلت ديدار بيش از پنجروزي نيست دل منه بر شوكت دنيا اين عروس دلربا غير از عجوزي نيست اين طلايي را كه تو معبود ميخواني- جز بلاي خانه سوزي نيست *** روزو شب شط زمان جاريست آنچه ميماند از اين شط خروشان نيك كرداريست خاطري را شاد بايد كرد جاي سيم و زر دلي بايد بدست آورد آزمندي ها زبيماريست زر پرستي آتش اندوزيست رستگاري در سبكباريست
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي اندوه و شادي هر جا كسي با خاطري خرم نشسته است در خنده هايش، پرده غم نشسته است اندوه هم در دل نماند جاودانه زيرا « غم و شادي » كنار هم نشسته است شايد نپايد، زانكه شادي چون چراغي در رهگذار صر صر ماتم نشسته است هر جا كه ديدم ـ در كنار « شادماني » « اندوه » در جان بني آدم نشسته است
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي اي خدا اي خدا! اي رازدار بندگان شرمگينت اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي *** اشك، ميغلتد بمژگانم ز شرم روسياهي اي پناه بي پناهان! مو سپيد روسياه بر در بخشايشت اشك پشيماني فشانم تا بشويم شايد از اشك پشيماني گناهم *** واي بر من، با جهاني شرمساري كي توانم تا بدرگاهت بر آرم نيمه شب دست نيازي؟ با چنين شرمندگيها، كي زدست من بر آيد تا بجويم چاره ي درد دلي از چاره سازي؟ *** اي بسا شب، خواب نوشين، گرم ميغلتد بچشمم خواب ميبينم چو مرغي ميپرم در آسمانها پيكر آلوده ام را خواب شيرين ميربايد روح من در جستجوي ميپرد تا بيكرانها *** بر تن آلوده منگر، روح پاكم را نظر كن دوست دارم تا كنم در پيشگاهت بندگيها من بتو رو كرده ام، بر آستانت سر نهادم دوست دارم بندگي را با همه شرمندگيها *** مهربانا! با دلي بشكسته، رو سوي تو كردم رو كجا آرم اگر از درگهت گوئي جوابم؟ بيكسم، در سايه ي مهر تو ميجويم پناهي از كجا يابم خدائي گر بكويت ره نيابم؟ *** اي خدا! اي راز دار بندگان شرمگينت اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي بازگشت تو اي گمكرده راه زندگاني نداده فرق، پيري از جواني « تو پنداري جهاني غير از اين نيست ؟» « زمين و آسماني غير از اين نيست ؟» « چنان كرمي كه در سيبي نهان است » « زمين و آسمان او همانست » گمان داري جهان هست و خدا نيست ؟ در اين كشتي اثر از ناخدا نيست رهت روشن، ولي چشم تو تاريك تو در بيراهه، اما راه، نزديك من و تو، قطره درياي جوديم من و تو، رهرو شط وجوديم . رسيم آنجا كه در آغاز بوديم . به نعمت بر سرير ناز بوديم *** ز دريا روزگاري ابر برخاست من ابرش گويم اما عين درياست . شتابان شد بهر سو چون سواران بهر جا قطره قطره ريخت باران ولي اين قطره ها چون درهم آميخت از اين پيوستگي رودي بر انگيخت من و تو قطره اي در چنگ روديم گهي بالا و گاهي در فروديم گهي بيني كه ره بر رود، تنگست بهر گامش بسي خارا و سنگ است . ولي اين رنج ره، پايان پذير است تو را دستي توانا، دستگير است . بدنبال سفرها منزلي هست زراعت هاي ما را حاصلي هست تو پنداري همين صحرا و دشتست ؟ و اين رود دمان بي سر گذشتست ؟ تو بيني رود را بر لب فغانهاست نداني كاين فغان از هجر درياست . چو بر دريا رسد آرام گيرد چو عاشق كز نگارش كام گيرد اگر در رنج و گر در پيچ و تابيم دوباره سوي دريا ميشتابيم .
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي بر مزار مادرم باز آمدم بپرسش حال تو اي اميد اي مادري كه هر نفسم گفتگوي تست باز آمدم كه بوسه زنم برمزار تو اي مادري كه هر نفسم گفتگوي تست *** باز آمدم كه شكوه كنم از غم فراق وز بانگ ناله، روح ترا با خبر كنم مادر! غم تو همنفسم شد بجاي تو با اين غم بزرگ ، چه خاكي بسر كنم؟ *** جان پسر فداي تو، اي مادر عزيز كي داني از فراق ، چها بر پسر گذشت؟ هر لحظه اي كه در غم مرگت ز ره رسيده با سوز آه آمد و با چشم تر گذشت *** غمخانه است سينه ي من در فراق تو آنكس كه هست از غم من باخبر، خداست آگه نبودم از غم بي مادري، ولي ـــ مرگت پيام داد كه: بي مادري بلاست *** وقتي ز دست ما و نماند از براي ما غير از غمي ، شكسته ودلي، جان خسته اي تو مرغ جاودان بهشتي شدي ولي ـــ داند خدا كه پشت پسر را شكسته اي *** مادر! بخواب خوش ، كه زيادم نميروي جانم فداي تو ، منزل مباركت مادر بخواب ، كعبه ي من خاك كوي تست قربان خاك كوي تو ، منزل مباركت.
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي بهار و زمستان پسرم، اي " سروش " كوچك من! اي چراغ شبان تار پدر! تو يكي غنچه اي و من گل پير - تو شكفتي، ولي پدر پژمرد - خرمي رفت از بهار پدر. ***** آمدي، تا پدر به خويش آيد نرم نرمك، ره سفر گيرد. مرغ نوپاي تازه پروازي آمدي تا كه مرغ خسته ي پير - زين قفس، جاودانه پر گيرد. ***** " من " و " تو" چيست؟ هيچ مي داني؟ معني واژه هاي: " بود " و " نبود " تو يكي برگ استواري و من - برگ لرزنده بر درخت وجود ***** تو بهاري و من زمستانم آمدي تا كه من به خواب شوم من چو برفم، تو همچو خورشيدي پيش خورشيد، بايد آب شوم ***** پسرم، اي " سروش " كوچك من تو بهاري و من زمستانم تو بدين باغ، پا نهادي و من - فصل بدرود گوي بستانم ***** " غنچه " لبخند مي زند كه دگر باغ، جاي " گل كهن " نبود توئي آن نو دميده غنچه ي من با تو اين باغ، جاي من نبود ***** " باغ " گفتم، ولي خطا گفتم عرصه ي ما " كوير" " باغ نما " ست " ماه " و " خورشيد" هم به ديده ي من - دو - سيه گنبد "چراغ نما"ست ***** اگر اين عرصه، باغ و، گر راغ است ما كه رفتيم، بر تو ارزاني دارم اميد، زين سفر نكشي - همچو من، سالها پشيماني
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي به پسرم سهيل سهيل » اي كودك دردانه ي من! چراغ تابناك خانه ي من! بگو بابا!چطوره حال سركار؟ صفا آورده اي،مشتاق ديدار! سهيلم!منتي برما نهادي كه پابر ديده ي بابا نهادي بتو گفتم:دراينجاپاي مگذار عنان مركب خود را نگهدار دراين سامان بغيرازشوروشرنيست شرافت جزبدست سيم و زرنيست شرف،هرگز خريداري ندارد درستي،هيچ بازاري ندارد همه دام و دد يك سر دو گوشند همه گندم نما وجو فروشند «عبادت» جاي خودرا بر «ريا»داد صفا و راستگويي از مد افتاد جوانمردان،تهي دست و تهي پاي لئيمان را بساط عيش،برجاي نصيحتها،ترا بسيار كردم مواعظ را بسي تكرار كردم كه اينجا پا منه،كارت خراب است مبين درياي دنيا را...سراب است ولي حرف پدر را ناشنيدي زحوران بهشتي پاكشيدي قدم را از عدم اينسو نهادي به گند آباد دنيا رو نهادي بكيش من بسي بيداد كردي كه عزم اين «خراب آباد»كردي ولي اكنون روا نبود ملامت مبارك مقدمت،جانت سلامت تو هم مانند ما مأمور بودي دراين آمد شدن معذور بودي كنون دارم نصيحت هاي چندي بيا بشنو ز«بابا» چند پندي نخستين،آنكه با ياد خدا باش زراه دشمنان حق جدا باش ولي راه خدا تنها زبان نيست در اين ره از رياكاران نشان نيست «خداجو» با «خداگو» فرق دارد حقيقت با هياهو فرق دارد «خداگو» حاجي مردم فريب است «خداجو» مؤمن حسرت نصيب است «خداگو» بهر زر خواهان حق است وگر بي زر شود از پايه لق است! «خداجو» را هواي سيم و زر نيست بجز فكر خدا,فكر دگر نيست مرو هرگز ره ناپاك مردان ز ناپاكان هميشه رو بگردان اگر چه عيب باشد راستگويي! ولي خواهم جز اين،راهي نپويي اگر چه دزد،كارش روبراه است ولي دزدي بكيش من گناه است اگر دستت تهي شد،دل قوي دار براه رشوه خواران پاي مگذار نصيحت ميكنم تا زن نگيري تو اين قلاده بر گردن نگيري تو كه در خانه ي خود زن نداري خبر ازحال زار من نداري نميگويم كه مامان تو بد خوست اگر يك زن نكو باشد فقط اوست زن من بهترين زنهاي دهر است ولي با اينهمه،زن عين زهد است سهيلم،هوش خود را تيزتر كن زابليسان آدم رو حذر كن تو باما بعد از اينها خوبتر باش روان مادر وجان پدر باش بود چشم اميد ما بدستت من و مادر،فداي چشم مستت بعمر خويش باما با وفا باش به پيري هم عصاي دست ما باش دلم خواهد كه بينم شادكامت نشيند مرغ خوشبختي ببامت من از اول «سهيلت» نام كردم ترا باروشني همگام كردم خدا را از سر جان بندگي كن به نيروي خدا رخشندگي كن بيا و حرمت مارا نگهدار پس از ما هم «سهيلا» را نگهدار «سهيلا» خواهرت را رهبري كن به تيره راهها،روشنگري كن مده از دست،رسم مهرباني باو نيكي بكن تا ميتواني تو بايد رنج او باجان پذيري اگر از پا فبد،دستش بگيري پس از ما گر كسي خير ترا خواست- خدااول،پس از او هم «سهيلا» ست شما بايد كه با هم جمع باشيد به تيره راهها،چون شمع باشيد بهين چيزي كه شهد زندگانيست- فقط يك چيز. . آنهم مهربانيست پس از ما،يادگار ما،شماييد نشان از روزگار ما،شماييد دلم خواهد كه روي غم نه بينيد بجز آسودگي همدم نه بينيد شويد از جام عيش جاودان مست تو و او را به بينم دست در دست *** نصيحت هاي من پايان گرفته ولي طبعم ز لطفت جان گرفته دوباره گويمت اين پند در گوش مبادا گفته ام گردد فراموش؟ مرنجان خواهر پاكيزه خو را زكف هرگز مده دامان او را «سهيلم» باش جانان «سهيلا» برو جان تو و جان «سهيلا»