1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

مجموعه اشعار مهدي سهيلي

شروع موضوع توسط ساحره ‏16/5/11 در انجمن اشعار

  1. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    فرياد بدرود

    اين روزها، اين روزهاي استخوانسوز​
    پايان عمر عشق و آغاز جدائيست​
    اين لحظه ها، اين لحظه هاي مرگ پيوند​
    آخر نفسهاي چراغ آشنائيست​
    ***​
    چشمت پر از حرف است و لبهاي تو خاموش​
    سر ميكشد از جان تو فرياد بدرورد​
    من بر تو حيران،بر تو گريان،برتو مشتاق​
    پا تا سرم سرد ونگاهم آتش آلود​
    ***​
    در ديده ي مات تو آهنگ وداع است​
    ايواي من،در اين سفر باز آمدن نيست​
    اي جان من! در چشم بيتابم نگه كن​
    تو ميروي اما مرا جاني بتن نيست​
    ***​
    تو ميروي، تو ميروي غمناك غمناك​
    اما تو ميخواهي كه من گريان نباشم​
    تو ميروي،تو ميروي اي گرمي جان​
    اما زمن خواهي تن بيجان نباشم​
    ***​
    درماندگي از ديده ي من ميتراود​
    جغد غريبي بر سر بامم نشسته است​
    مست از تو بودم،ساقي بزمم تو بودي​
    بي روي تو مي ريخته، جامم شكسته است​
    ***​
    تو ريشه بودي من درخت سبز بودم​
    با دوريت هر شاخه ام بي بارو برگست​
    اكنون كه ميبينم ترا در چنگ پائيز​
    در گوش من، در جان من ، فرياد مرگست​
    ***​
    ميبوسمت ميبوسمت اي تك مسافر​
    ميبينمت بهر سفر پا در ركابي​
    جانا درنگي، تاسپند اشك ريزم​
    بر آتش دل-از چه اينسان در شتابي؟​
    ***​
    من باتو عمري همسفر بودم در اين راه ​
    در پيش پاي ما بسي صحرا و دشت است​
    اما تو راهت را چدا كردي زراهم ​
    خواندم ز چشمت كاين سفر بي باز گشت است​
    رفتي؟ برو،دست خدا همراهت ايدوست​
    چون فرصت ديدار، بيش از يك نفس نيست​
    تو ميروي اما من آن مرغ خموشم​
    كاين باغ در چشم غمينم جز قفس نيست​
    ***​
    اين روزها اين روزهاي استخوانسوز​
    پايان عمر عشق وآغاز جدائيست​
    اين لحظه ها، اين لحظه هاي مرگ پيوند​
    آخرنفسهاي چراغ آشنائيست​
    ​
     
  2. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    قمار باز
    وقت سحر رسيده و مردي قمار باز-​
    از «برد و باختگاه» سوي خانه ميرود​
    اين بي ستاره مرد-​
    وين پاكباخته-​
    اندوهگين و مست بكاشانه ميرود​
    دلمرده ميخزد​
    ديوانه ميرود​
    ***​
    يكماه پيش دختر مرد قمار باز-​
    همراه اشكها-​
    با حالتي نژند-​
    ميگفت:اي پدر!​
    هر روز در حياط دبستان ميان جمع-​
    ياران همكلاس بمن طعنه ميزنند​
    كاين ژنده پوش دختر غمگين چه بينواست​
    كس با خبر نشد ​
    او كيست از كجاست​
    ***​
    ياران همكلاس من از ساغر غرور​
    مستند،مست ناز​
    اما نصيب دختر تو سر فكند گيست​
    واي اين چه زندگيست؟​
    ***​
    آن بي ستاره مرد​
    در چشمهاي دختر اندوهگين خويش-​
    لختي نگاه كرد​
    اشكي زديده ريخت​
    گفتا كه:اي شكوفه ي اميد وآرزو​
    بس كن،سخن مگو​
    اندوهگين مباش​
    دردانه دخترم​
    ماه دگر بجامه ي نو پيكر ترا-​
    زيبنده ميكنم​
    وين چشمهاي غمزده را چون ستارها-​
    تابنده ميكنم​
    ***​
    ماه دگر رسيد و پدر باهزار اميد-​
    با دسترنج خويش-​
    ميرفت تا به وعده ي پيشين وفا كند​
    اما ميان راه-​
    لختي درنگ كرد​
    باخويش جنگ كرد​
    افسوس عاقبت-​
    انديشه اي سياه،پدر را زراه برد​
    در عالم خيال-​
    انديشه كرد تاكه فزوني دهد به مال​
    ميخواست تا كه خانه ي دولت بنا كند​
    وز رنج بيشمار-​
    خود را رها كند​
    ***​
    ابليس در روان و تن مرد،كار كرد​
    وآن بي ستاره مرد-​
    عزم قمار كرد​
    ***​
    در ساعتي دگر​
    آن مرد خود فريب-​
    چشمش بخالهاي ورق بود و هر زمان-​
    در خاطرش ز غصه ي دختر حكايتي​
    رنگش پريده بود وزهر باخت در عذاب​
    وز بخت واژگون بزبانش شكايتي​
    ***​
    آن بي ستاره مرد​
    در رنج بود و درد​
    بس باخت،پشت باخت​
    با ناله هاي سرد​
    ***​
    يكبار دچار«دام» ورق را بدست داشت​
    در چشمهاي «دام» به حسرت چو ديده دوخت​
    چشمان مات دختر خود را خيال كرد​
    گوئي كه دام در كف آن مرد جان گرفت​
    يكباره دختري شد و باز اين سخن سرود:​
    هر روز در حياط دبستان ميان جمع​
    ياران همكلاس بمن طعنه ميزنند​
    كاين ژنده پوش دختر غمگين چه بينواست​
    كس با خبر نشد​
    او كيست؟ از كجاست؟​
    ياران همكلاس من از ساغر غرور​
    مستند،مست ناز​
    اما نصيب دختر تو سرفكندگيست​
    واي اين چه زندگيست؟​
    ***​
    آمد بياد مرد،دروغين نويد خويش:​
    اندوهگين مباش​
    دردانه دخترم!​
    ماه دگر بجامه ي تو پيكر ترا-​
    زيبنده ميكنم​
    وين چشمهاي غمزده را چون ستاره ها-​
    تابنده ميكنم​
    ***​
    همراه برق اشك كه در ديده ميدواند​
    آهسته ناله كرد​
    گنگ و پريده رنگ-​
    خاموش مانده بود​
    ناگاه بانگ غرش رعب آور حريف-​
    در جان او دويد:​
    -خوابي؟ بگو،جواب بده،وقت ما گذشت​
    بيچاره مرد گفت: «سه پت» ليكن آن حريف​
    گفتا كه:«رست» گفت كه:-ديدم-سپس زشوق​
    بيتاب و بيقرار-​
    روكرد دست خويش وبگفتا كه:چار «آس» ديد​
    ***​
    آن پاكباخته​
    ناگاه صيحه زد​
    تابش زدست رفت وتنش سنگواره شد​
    مار سياه غم-​
    در خاطرش خزيد ​
    يكباره آسمان دلش بي ستاره شد​
    در لحظه اي دگر​
    سيماي دخترش كه به اميد مانده بود​
    باچشم منتظر​
    در پيش ديدگان پدر رنگ ميگرفت​
    و آن گفته ها كه از سر حسرت سروده بود​
    آن عرصه را براي پدر تنگ ميگرفت​
    ***​
    آن بي ستاره مرد ​
    اشكي زديده ريخت​
    با چشم اشكبار-​
    ديوانه وش زحلقه ي بدگوهران گريخت​
    ***​
    در راه ميخزيد​
    ميرفت بي اميد​
    كاخ اميد دختر خود را خراب ديد​
    با چشم بي فروغ بهرجا نظر فكند​
    درياي زندگاني خود را سراب ديد​
    ***​
    آن گفته هاي شاد​
    باز آمدش بياد:​
    اندوهگين مباش​
    دردانه دخترم​
    ماه دگر بجامه ي نو پيكر ترا​
    زيبنده ميكنم​
    وين چشمهاي غمزده را چون ستارها​
    تابنده ميكنم!​
    ***​
    وقت سحر رسيده و مردي قمار باز​
    از «برد و باختگاه» سوي خانه ميرود​
    اين بي ستاره مرد​
    وين پاكباخته​
    اندوهگين و مست بكاشانه ميرود​
    دلمرده ميخزد​
    ديوانه ميرود.​
    ​
     
  3. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    آرزو
    آرزو
     
  4. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    آي انسان
    آي ... انسان!​
    اي سوار سركش مغرور!​
    اي شتابان رهرو گمراه!​
    اي بغفلت مانده ي خود خواه!​
    هان..!عنان بركش سمند باد پايت را​
    نيك بنگر گوشه اي از بيكران ملك خدايت را​
    لحظه اي با چشم بينش كهكشان ها را تماشا كن​
    چشم سر بربند-​
    چشم دل بگشاي​
    روشنان بيشمار آسمان ها را تماشا كن​
    هر چه بالاتر پري اين آسمان را انتهايي نيست​
    بيكران آفرينش رابجز جان آفرين فرمانروايي نيست​
    جاده هاي كهكشان تابي نشان جزرد پايي نيست​
    زير سقف آفرينش-​
    صد هزاران جرم رخشان است كز چشم تو پنهان است​
    اينهمه نقش عجب را نقشبندي هست بيمانند​
    كوردل آنكس كه پندارد خدايي نيست​
    آي... انسان!​
    اي سوار سركش مغرور!​
    گر بزير پا در آري «ماه» و «مريخ» و «ثريا» را​
    كي توان با جسم خاكي رفت تا عرش خداوندي؟​
    بارگاه حقتعالا را بجز يكتا پرستي رهنمايي نيست​
    ***​
    هر ستاره در دل شب ميزند فرياد:​
    اين جهان آفرينش را خدايي هست​
    در پس اين قدرت بي انتها قدرت نمايي هست​
    بال خاكي بشكن و بال خدايي ساز كن اي رهرو گمراه​
    تا به پيمايي فضاي بيكران كبريايي را​
    ديو شهوت را بكش،پاي هوس بربند​
    بنده شو اي سركش خودخواه​
    تا بمرغ جان تو بخشند پرواز خدايي را​
    خويش را گر نيك بشناسي-​
    ميزني بر كهكشانها خيمه گاه پادشايي را​
    ***​
    آي... انسان!​
    اينكه پنداري به اقبال طلا جاويد خواهي ماند​
    گوش دل بر خاك نه تا بشنوي فرياد قارون را​
    آن نگونبختي كه پردكرد از طلا صحرا وهامون را​
    اينك اينك ميزند فرياد:​
    جاي زر،صندوق چشمم خانه مار است​
    سينه ام از خاك گورستان گرانبار است​
    ***​
    اي بغفلت مانده ي خودخواه!​
    آيد آنروزي كه بيني بار و برگت نيست​
    چاره جز تسليم در چنگال مرگت نيست​
    آن زمان فرياد برداري:​
    كاين طلاها غارتي از رنگ زرد دردمندانست​
    اينهمه ياقوت آتش رنگ-​
    آيتي از خون دلهاي پريشانست​
    توده ي سيمين مرواريد-​
    يادگار صد هزاران چشم گريانست​
    ***​
    آي... انسان! ​
    اي طلاها را خدا خوانده!​
    اي بزر دلبسته،وز راه خدا مانده!-​
    روزگاري ميرسد كز خاك بر خيزي​
    از ره درماندگي خاك قيامت را بسر ريزي​
    تا كه چشمت بر عذاب جاودان افتد-​
    چون گراز زخم خورده،مضطرب هر سوي بگريزي​
    ***​
    بنگري چون پيش چشمت راست،صحراي قيامت را-​
    بركشي از بيم كيفر،تلخ فرياد ندامت را:​
    كاي خدا راه رهايي كو؟​
    از چنين سوزنده آتش ها-​
    سايبان از رحمت و لطف خدايي كو؟​
    ناگهان آيد سروش از غيب:​
    اي سيه روز سيه كردار!​
    زرپرستان و ستمكاران بد آئين وبدخو را-​
    دربساط عدل ما آسوده جاني نيست​
    كيفر غولان مردم خوار-​
    جز عذاب جاوداني نيست.​
    آي... انسان!​
    اي بسا شب مست خفتي در كنار كيسه هاي زر​
    ليك دانستي ندانم يا ندانستي-​
    سفره ي همسايه ي بيمار،بي نان بود​
    جاي نان در پيش چشم كودكاني خرد-​
    ناله بود و دردبودو چشم گريان بود​
    ***​
    آي... انسان! سركشي بس كن​
    عقربكهايزمان در صد هزاران سال​
    بر شمرده تك نفسهاي بسي فرعون و قارون را​
    چشم ماه و ديده ي خورشيد-​
    ديده بيرون از شماره،بازي گردنده گردون را​
    ***​
    ميبرد شط زمان مارا​
    مهلت ديدار بيش از پنجروزي نيست​
    دل منه بر شوكت دنيا​
    اين عروس دلربا غير از عجوزي نيست​
    اين طلايي را كه تو معبود ميخواني-​
    جز بلاي خانه سوزي نيست​
    ***​
    روزو شب شط زمان جاريست​
    آنچه ميماند از اين شط خروشان نيك كرداريست​
    خاطري را شاد بايد كرد​
    جاي سيم و زر دلي بايد بدست آورد​
    آزمندي ها زبيماريست​
    زر پرستي آتش اندوزيست​
    رستگاري در سبكباريست​
     
  5. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    اندوه و شادي
    ​
    هر جا كسي با خاطري خرم نشسته است​
    در خنده هايش، پرده غم نشسته است​
    اندوه هم در دل نماند جاودانه​
    زيرا « غم و شادي » كنار هم نشسته است​
    شايد نپايد، زانكه شادي چون چراغي​
    در رهگذار صر صر ماتم نشسته است​
    هر جا كه ديدم ـ در كنار « شادماني »​
    «‌ اندوه » در جان بني آدم نشسته است​
     
  6. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    اي خدا

    اي خدا! اي رازدار بندگان شرمگينت
    اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي
    اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت
    زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي
    ***
    اشك، ميغلتد بمژگانم ز شرم روسياهي
    اي پناه بي پناهان! مو سپيد روسياه
    بر در بخشايشت اشك پشيماني فشانم
    تا بشويم شايد از اشك پشيماني گناهم
    ***
    واي بر من، با جهاني شرمساري كي توانم
    تا بدرگاهت بر آرم نيمه شب دست نيازي؟
    با چنين شرمندگيها، كي زدست من بر آيد
    تا بجويم چاره ي درد دلي از چاره سازي؟
    ***
    اي بسا شب، خواب نوشين، گرم ميغلتد بچشمم
    خواب ميبينم چو مرغي ميپرم در آسمانها
    پيكر آلوده ام را خواب شيرين ميربايد
    روح من در جستجوي ميپرد تا بيكرانها
    ***
    بر تن آلوده منگر، روح پاكم را نظر كن
    دوست دارم تا كنم در پيشگاهت بندگيها
    من بتو رو كرده ام، بر آستانت سر نهادم
    دوست دارم بندگي را با همه شرمندگيها
    ***
    مهربانا! با دلي بشكسته، رو سوي تو كردم
    رو كجا آرم اگر از درگهت گوئي جوابم؟
    بيكسم، در سايه ي مهر تو ميجويم پناهي
    از كجا يابم خدائي گر بكويت ره نيابم؟
    ***
    اي خدا! اي راز دار بندگان شرمگينت
    اي توانائي كه بر جان و جهان فرمانروايي
    اي خدا! اي همنواي ناله ي پروردگانت
    زين جهان، تنها تو با سوز دل من آشنايي​
     
  7. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    بازگشت
    تو اي گمكرده راه زندگاني​
    نداده فرق، پيري از جواني​
    « تو پنداري جهاني غير از اين نيست ؟»​
    « زمين و آسماني غير از اين نيست ؟»​
    ​
    « چنان كرمي كه در سيبي نهان است » ​
    « زمين و آسمان او همانست »​
    ​
    گمان داري جهان هست و خدا نيست ؟ ​
    در اين كشتي اثر از ناخدا نيست​
    ​
    رهت روشن، ولي چشم تو تاريك​
    تو در بيراهه، اما راه، نزديك​
    ​
    من و تو، قطره درياي جوديم​
    من و تو، رهرو شط وجوديم .​
    ​
    رسيم آنجا كه در آغاز بوديم .​
    به نعمت بر سرير ناز بوديم ​
    ***​
    ز دريا روزگاري ابر برخاست​
    من ابرش گويم اما عين درياست .​
    ​
    شتابان شد بهر سو چون سواران​
    بهر جا قطره قطره ريخت باران​
    ​
    ولي اين قطره ها چون درهم آميخت​
    از اين پيوستگي رودي بر انگيخت​
    ​
    من و تو قطره اي در چنگ روديم​
    گهي بالا و گاهي در فروديم​
    ​
    گهي بيني كه ره بر رود، تنگست​
    بهر گامش بسي خارا و سنگ است .​
    ​
    ولي اين رنج ره، پايان پذير است​
    تو را دستي توانا، دستگير است .​
    ​
    بدنبال سفرها منزلي هست​
    زراعت هاي ما را حاصلي هست​
    ​
    تو پنداري همين صحرا و دشتست ؟​
    و اين رود دمان بي سر گذشتست ؟​
    ​
    تو بيني رود را بر لب فغانهاست​
    نداني كاين فغان از هجر درياست .​
    ​
    چو بر دريا رسد آرام گيرد​
    چو عاشق كز نگارش كام گيرد​
    ​
    اگر در رنج و گر در پيچ و تابيم​
    دوباره سوي دريا ميشتابيم .​
     
  8. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    بر مزار مادرم

    باز آمدم بپرسش حال تو اي اميد​
    اي مادري كه هر نفسم گفتگوي تست​
    باز آمدم كه بوسه زنم برمزار تو​
    اي مادري كه هر نفسم گفتگوي تست​
    ***​
    باز آمدم كه شكوه كنم از غم فراق​
    وز بانگ ناله، روح ترا با خبر كنم​
    مادر! غم تو همنفسم شد بجاي تو​
    با اين غم بزرگ ، چه خاكي بسر كنم؟​
    ***​
    جان پسر فداي تو، اي مادر عزيز​
    كي داني از فراق ، چها بر پسر گذشت؟​
    هر لحظه اي كه در غم مرگت ز ره رسيده ​
    با سوز آه آمد و با چشم تر گذشت​
    ***​
    غمخانه است سينه ي من در فراق تو​
    آنكس كه هست از غم من باخبر، خداست​
    آگه نبودم از غم بي مادري، ولي ـــ​
    مرگت پيام داد كه: بي مادري بلاست​
    ***​
    وقتي ز دست ما و نماند از براي ما​
    غير از غمي ، شكسته ودلي، جان خسته اي​
    تو مرغ جاودان بهشتي شدي ولي ـــ​
    داند خدا كه پشت پسر را شكسته اي​
    ***​
    مادر! بخواب خوش ، كه زيادم نميروي​
    جانم فداي تو ، منزل مباركت​
    مادر بخواب ، كعبه ي من خاك كوي تست​
    قربان خاك كوي تو ، منزل مباركت.​
     
  9. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    بهار و زمستان

    پسرم، اي " سروش " كوچك من!​
    اي چراغ شبان تار پدر!​
    تو يكي غنچه اي و من گل پير -​
    تو شكفتي، ولي پدر پژمرد -​
    خرمي رفت از بهار پدر.​
    *****​
    آمدي، تا پدر به خويش آيد​
    نرم نرمك، ره سفر گيرد.​
    مرغ نوپاي تازه پروازي​
    آمدي تا كه مرغ خسته ي پير -​
    زين قفس، جاودانه پر گيرد.​
    *****​
    " من " و " تو" چيست؟ هيچ مي داني؟​
    معني واژه هاي: " بود " و " نبود "​
    تو يكي برگ استواري و من -​
    برگ لرزنده بر درخت وجود​
    *****​
    تو بهاري و من زمستانم​
    آمدي تا كه من به خواب شوم​
    من چو برفم، تو همچو خورشيدي​
    پيش خورشيد، بايد آب شوم​
    *****​
    پسرم، اي " سروش " كوچك من​
    تو بهاري و من زمستانم​
    تو بدين باغ، پا نهادي و من -​
    فصل بدرود گوي بستانم​
    *****​
    " غنچه " لبخند مي زند كه دگر​
    باغ، جاي " گل كهن " نبود​
    توئي آن نو دميده غنچه ي من​
    با تو اين باغ، جاي من نبود​
    *****​
    " باغ " گفتم، ولي خطا گفتم​
    عرصه ي ما " كوير" " باغ نما " ست​
    " ماه " و " خورشيد" هم به ديده ي من -​
    دو - سيه گنبد "چراغ نما"ست​
    *****​
    اگر اين عرصه، باغ و، گر راغ است​
    ما كه رفتيم، بر تو ارزاني​
    دارم اميد، زين سفر نكشي -​
    همچو من، سالها پشيماني​
     
  10. کاربر مفید

    تاریخ عضویت:
    ‏8/12/10
    ارسال ها:
    887
    تشکر شده:
    49
    امتیاز دستاورد:
    48
    پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي

    به پسرم سهيل

    سهيل » اي كودك دردانه ي من!​
    چراغ تابناك خانه ي من!​
    ​
    بگو بابا!چطوره حال سركار؟​
    صفا آورده اي،مشتاق ديدار!​
    ​
    سهيلم!منتي برما نهادي​
    كه پابر ديده ي بابا نهادي​
    ​
    بتو گفتم:دراينجاپاي مگذار​
    عنان مركب خود را نگهدار​
    ​
    دراين سامان بغيرازشوروشرنيست​
    شرافت جزبدست سيم و زرنيست​
    ​
    شرف،هرگز خريداري ندارد​
    درستي،هيچ بازاري ندارد​
    ​
    همه دام و دد يك سر دو گوشند​
    همه گندم نما وجو فروشند​
    ​
    «عبادت» جاي خودرا بر «ريا»داد​
    صفا و راستگويي از مد افتاد​
    ​
    جوانمردان،تهي دست و تهي پاي​
    لئيمان را بساط عيش،برجاي​
    ​
    نصيحتها،ترا بسيار كردم​
    مواعظ را بسي تكرار كردم​
    ​
    كه اينجا پا منه،كارت خراب است​
    مبين درياي دنيا را...سراب است​
    ​
    ولي حرف پدر را ناشنيدي​
    زحوران بهشتي پاكشيدي​
    ​
    قدم را از عدم اينسو نهادي​
    به گند آباد دنيا رو نهادي​
    ​
    بكيش من بسي بيداد كردي​
    كه عزم اين «خراب آباد»كردي​
    ​
    ولي اكنون روا نبود ملامت​
    مبارك مقدمت،جانت سلامت​
    ​
    تو هم مانند ما مأمور بودي​
    دراين آمد شدن معذور بودي​
    ​
    كنون دارم نصيحت هاي چندي​
    بيا بشنو ز«بابا» چند پندي​
    ​
    نخستين،آنكه با ياد خدا باش​
    زراه دشمنان حق جدا باش​
    ​
    ولي راه خدا تنها زبان نيست​
    در اين ره از رياكاران نشان نيست​
    ​
    «خداجو» با «خداگو» فرق دارد​
    حقيقت با هياهو فرق دارد​
    ​
    «خداگو» حاجي مردم فريب است​
    «خداجو» مؤمن حسرت نصيب است​
    ​
    «خداگو» بهر زر خواهان حق است​
    وگر بي زر شود از پايه لق است!​
    ​
    «خداجو» را هواي سيم و زر نيست​
    بجز فكر خدا,فكر دگر نيست​
    ​
    مرو هرگز ره ناپاك مردان​
    ز ناپاكان هميشه رو بگردان​
    ​
    اگر چه عيب باشد راستگويي!​
    ولي خواهم جز اين،راهي نپويي​
    ​
    اگر چه دزد،كارش روبراه است​
    ولي دزدي بكيش من گناه است​
    ​
    اگر دستت تهي شد،دل قوي دار​
    براه رشوه خواران پاي مگذار​
    ​
    نصيحت ميكنم تا زن نگيري​
    تو اين قلاده بر گردن نگيري​
    ​
    تو كه در خانه ي خود زن نداري​
    خبر ازحال زار من نداري​
    ​
    نميگويم كه مامان تو بد خوست​
    اگر يك زن نكو باشد فقط اوست​
    ​
    زن من بهترين زنهاي دهر است​
    ولي با اينهمه،زن عين زهد است​
    ​
    سهيلم،هوش خود را تيزتر كن​
    زابليسان آدم رو حذر كن​
    ​
    تو باما بعد از اينها خوبتر باش​
    روان مادر وجان پدر باش​
    ​
    بود چشم اميد ما بدستت​
    من و مادر،فداي چشم مستت​
    ​
    بعمر خويش باما با وفا باش​
    به پيري هم عصاي دست ما باش​
    ​
    دلم خواهد كه بينم شادكامت​
    نشيند مرغ خوشبختي ببامت​
    ​
    من از اول «سهيلت» نام كردم​
    ترا باروشني همگام كردم​
    ​
    خدا را از سر جان بندگي كن​
    به نيروي خدا رخشندگي كن​
    ​
    بيا و حرمت مارا نگهدار​
    پس از ما هم «سهيلا» را نگهدار​
    ​
    «سهيلا» خواهرت را رهبري كن​
    به تيره راهها،روشنگري كن​
    ​
    مده از دست،رسم مهرباني​
    باو نيكي بكن تا ميتواني​
    ​
    تو بايد رنج او باجان پذيري​
    اگر از پا فبد،دستش بگيري​
    ​
    پس از ما گر كسي خير ترا خواست-​
    خدااول،پس از او هم «سهيلا» ست​
    ​
    شما بايد كه با هم جمع باشيد​
    به تيره راهها،چون شمع باشيد​
    ​
    بهين چيزي كه شهد زندگانيست-​
    فقط يك چيز. . آنهم مهربانيست​
    ​
    پس از ما،يادگار ما،شماييد​
    نشان از روزگار ما،شماييد​
    ​
    دلم خواهد كه روي غم نه بينيد​
    بجز آسودگي همدم نه بينيد​
    ​
    شويد از جام عيش جاودان مست​
    تو و او را به بينم دست در دست​
    ***​
    نصيحت هاي من پايان گرفته​
    ولي طبعم ز لطفت جان گرفته​
    ​
    دوباره گويمت اين پند در گوش​
    مبادا گفته ام گردد فراموش؟​
    ​
    مرنجان خواهر پاكيزه خو را​
    زكف هرگز مده دامان او را​
    ​
    «سهيلم» باش جانان «سهيلا»​
    برو جان تو و جان «سهيلا»​