پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي يتيم سلام، اي دختر بي مادر تنها ! كه ميبينم بزير پاي تو اقليم فردا را سلام، اي كودك امروز، اي نام آور فردا كه ميدانم بفرمان تو ملك آسمانها را غمت نازم ـ چرا چشمت پر اندوه است ؟ بدلها رنگ غم ميپاشد اين چشمان پر اندوه بخند اي تكسوار شهر تنهائي ! كه موج خنده اي گرمت دل انگيز است بخند اي تك نهال دشت غربت ها ! كه از لبخند تو، دنياي انسانها طربخير است *** مباش اندوهگين اي تك نورد راه آينده ! نگه كن، همچو دامان طبيعت مادري داري زمين و آسمان با تو اميد جاودان با تو خداي مهربان با تست مباش اندوهگين اي دختر فردا ! ز مادر بهتري داري . زمان چون باد ميپويد يتيمي بر سر كوچ است اگر دل بر خدا بندي ـ يتيمي واژه اي پوچ است *** لبت را رنگ شادي ده كه پيروزي برويت با لب پر خنده ميخندد نگه بر آسمانها كن ـ بچشمت ماه ميخندد ـ تمام آسمان با چهره ي تابنده ميخندد در اين دنياي پهناور ـ زمين از تو، زمان از تست، عشق جاودان از تست لبت نازم بخنده باز كن لب را كه در برق نگاهت كوكب پيروزي آينده مي خندد
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي زلزله لبخندها فسرد پيوندها گسست آواي لاي لاي زنان در گلو شكست گلبرگ آرزوي جوانان بخاك ريخت جغد فراق بر سر ويرانه ها نشست از خشم زلزله- پوپك،شكسته بال بصحرا پريد و رفت گلبانگ نغمه در رگ ناي شبان فسرد هر كلبه گور شود عشق و اميد،مرد *** در پهندشت خاك كه اقليم مرگهاست با پاي ناتوان و نفسهاي سوخته هر سو دوان دوان- افسرده كودكان زپي مادران خويش دلدادگان دشت- سرداده اند گريه پي دلبران خويش *** در جستجوي دختر خود مادري غمين با صد تلاش پنجه فرو ميبرد بخاك او بود ودختري كه جز او آرزو نداشت اماچه سود؟دختر او،آرزوي او- خفته است در درون يكي تيره گون مغاك *** بس كودكان كه رنگ يتيمي گرفته اند بس مادران بخاك غريبي نشسته اند بس شهرها كه گور هزاران اميد شد شام سياه غم بسر شهر خيمه زد آه غريب غمزدگان شكسته دل- بالا گرفت و هاله ي ابري سپيد شد *** آن كومه ها كه پرتو عشق و اميد داشت- غير از مغاك نيست آن كلبه ها كه خانه ي دلهاي پاك بود- جز تل خاك نيست *** اين گفته بر لبان همه بازمانده هاست: كاي دست آفتاب!- ديگر مپاش گرد طلا در فضاي شهر اي ماه نقره رنگ! ديگر مريز نقره بويرانه هاي ده مارا دگر نياز بخورشيد وماه نيست ديگر نصيب مردم خاموش اين ديار غير از شبان تيره و روز سياه نيست *** خشكيد چشمه ها و بجز چشمه هاي اشك- در دشت ما نماند افسرد نغمه ها و بجز واي واي جغد- در روستا نماند *** ديگر حديث غربت وتنها نشستن است ياران خوش سخن همگي بيزبان شدند آنانكه بود بر لبشان داستان عشق- خود «داستان» شدند *** اين گفته بر لبان همه بازمانده ماست: هان،اي زمين دشت! ما را تو در فراق عزيزان نشانده اي ما را تو در بلاي غريبي كشانده اي ماداغديده ايم با داغديدگي همه دلبسته ي توايم زينجا نميرويم اين دشت،خوابگاه جوانان دهكده است اين خاك،حجله گاه عروسان شهر ماست ما با خلوص بر همه جا بوسه ميزنيم اينجا مقدس است اين دشت عشقهاست *** هر سبزه اي كه بردمد ازدامن كوير- گيسوي دختريست كه در خاك خفته است هر لاله اي كه سرزند ازدشت سوخته- داغ دل ز نيست كه غمناك خفته است اما تو اي زمين اي زادگاه ما! ما باتو دوستيم زين پس شرار قهر به بنياد ما مزن ما را چنانكه رفت اسير بلا مكن اين كلبه ها كه خانه ي اميد و آرزوست- ويرانسرا مكن ور خشم ميكني ويرانه كن عمارت هر قريه را ولي- مارا ز كودكان و عزيزان جدا مكن
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي زنداني آي . . . زندانبان! صداي ضجه زنداني در مانده را بشنو در اين دخمه ي دلتنگ جان فرساي را بگشا از اين بندم رهايي ده *** مرا بار ديگر با نور خورشيد آشنايي ده كه من ديدار رنگ آسمان را آرزو مندم بسي مشتاق ديدار زن و لبخند فرزندم من دور از زن و فرزند ـــ به يك ديدار خشنودم به يك لبخند، خورسندم *** الا اي همسرم ، اي همسفر با شادي و رنجم! از پشت ميله هاي زندان، ترا دلتنگ مي بينم و رويت را كه زيبا گلبن گلخانه ي من بود ـــ بسي بيرنگ مي بينم. *** به پشت ميله هاي سرد، چشمت گريه آلود است در آغوش تو مي بينم سر فرزند را بر شانه ات غمناك مگو فرزند ... جانم ، دخترم، اميد دلبندم تو تنها، دخترم تنها *** چو مي آئي به ديدارم ـــ نگاهت مات و لب خاموش نميخواني ز چشمانم ـــ كه من مردي گنه آلودم اما پشيمانم ترا در چشم غمگين است فرياد ملامت ها مرا در جان ناشاد است غوغاي ندامت ها ترا مي بينم و بر اين جدائي اشك ميريزم نميداني چه غمگينم غروب تلخ پائيزم *** الا اي نغما خوان نيمه شب ، اي رهنورد مست! كه هر شب ميخزي از پشت اين ديوار ،مستانه و ميپويي بسوي خانه ي خود، مست و ديوانه دم ديگر در آغوش زن و فرزند، خورسندي نه در رنجي، نه در بندي ـــ ولي من آشناي رنجم و با شوق، بيگانه تو بر كامي و من ناكام تو در آن سوي ، آزادي من اينجا بسته ام در دام ميان كام و ناكامي، نباشدغير چندين گام بكامت باد، اين شادي حلالت باد، آزادي *** تو اي آزاده ي خوشبخت، اي مرد سعادتمند! كه شبها خاطري مجموع و ياري نازنين داري ميان همسر وفرزند ـــ دلت همخانه ي شادي ـــ لبت همسايه ي لبخند بهر جا ميروي آزاد ـــ بهرسويي كه دل مي گويدت رو ميكني خورسند نه در رنجي و نه دربند بكامت باد، اين شادي حلالت باد، آزادي
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي زندگي زندگي دفتري از خاطره هاست خاطراتي شيرين- خاطراتي مغشوش- خاطراتي كه زتلخي رگ جان ميگسلد. ما ز اقليمي پاك- كه بهشتش نامند- بچنين رهگذري آمده ايم. گذري دنيانام- كه نامش پيداست- مايه پستي هاست. ما ز اقليم ازل- ناشناسانه بدين دير خراب آمده ايم چو يكي تشنه بديدار سراب آمده ايم مادر آن روز نخست- تك و تنها بوديم خبري از زن و معشوقه و فرزند نبود سخني ازپدر و مادر دلبند نبود يكزمان دانستيم- پدرومادر و معشوقه و فرزندي هست خواهر و همسر دلبندي هست *** زندگي دفتري از خاطره هاست خاطراتي كه زتلخي رگ جان ميگسلد: روزي از راه رسيد- كه پدر لحظه بدرودش بود ناله در سينه تنگ- اشك در چشم غم آلودش بود جز غم و رنج توانكاه نداشت سينه اش سنگين بود- قوت آه نداشت. با نگاهي ميگفت: پس از آن خستگي و پيري و بيماريها- دفتر عمر پدر را بستند اي پسر جان، بدرود! اي پسر جان، بدرود! لحظه اي رفت و از آن خسته نگاه- اثري هيچ نبود پدرم چشم غم آلوده حيرانش را بست و ديگر نگشود. *** زندگي دفتري از خاطره هاست خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلد: روزي از راه رسيد- كه چنان روز مباد روز ويرانگر سخت روز طوفاني تلخ كه به درياي وجودم همه طوفان انگيخت زورق كوچك بشكسته ما- در دل موج خروشنده دريا افتاد كاخ اميد فرو ريخت مرا- مادر خسته تن خسته دلم- زمن آهنگ جدائي دارد حالت غمزده اش- چشم ماتمزده اش بامن گفت: كه از اين بندگران عزم رهائي دارد. *** مادرم آنكه چو خورشيد بما گرمي داد- پيش چشمم افسرد باغ سر سبز اميدم پژمرد اشك نه، هستي من- گشت در جانم و از ديده برخسار دويد مادرم رفت و به تاريكي شبها گفتم: آفتابم زلب بام پريد. *** زندگي دفتري ازخاطره هاست خاطراتي كه ز تلخي رگ جان ميگسلد: لحظه يي ميايد- لحظه يي صبر شكن- كه يتيمي سر راهي گريد پدري نيست كه گردي ز رخش برگيرد مادري نيست كه درمانده يتيم- جاي در دامن مادر گيرد. *** زندگي دفتري از خاطره هاست: بارها ديده ام و مي بينم- مادري اشك آلود با نگاهي پردرد چشم در چشم غم آلود پسر دوخته است وز تهي دستي خويش- بهر تنها فرزند- سالها حسرت و ناكامي اندوخته است پشت سر مي بيند- دشت تا دشت، غم و غربت و سرگرداني پيش رو مينگرد- كوه تا كوه پريشاني و بي ساماني من بجز سكه اشك- چه توانم كه بپايش ريزم؟ نه مرا دستي هست- كه غمي از دل او بردارم نه دلي سخت كزو بگريزم *** ما همه همسفريم كاروان ميرود و ميرود آهسته براه مقصدش سوي خدا آمدهايم- باز هم رهسپر كوي خدائيم همه ما همه همسفريم ليك در راه سفر- غم و شادي بهم است ساعتي در ره اين دشت غريب- ميرسد «راهروي خسته» به «خرم كده» يي لحظه يي در دل اين وادي پير- ميرسد «همسفري شاد» به «ماتمكده»يي *** زندگي دفتري از خاطره هاست خاطراتي شيرين- خاطراتي مغشوش- خاطراتي كه زتلخي رگ جان ميگسلد: يكنفر در شب كام- يكنفر در دل خاك يكنفر همدم خوشبختي هاست- يكنفر همسفر سختي هاست چشم تا باز كنيم- عمرمان ميگذرد وز سر تخت مراد- پاي بر تخته تابوت گذاريم همه ما همه همسفريم پدر خسته براه- مادر بخت سياه- سوواران پسر و دختر تنها مانده- عاشقاني كه زهم دور شدند- دختراني كه چو گل پژمردند- كودكاني كه به غربت زدگي- خفته در گور شدند- همگي همسفريم. *** تا ببينيم كجا، باز كجا، چشممان باردگر- سوي هم بازشود؟ در جهاني كه در آن راه ندارد اندوه- زندگي باهمه معني خويش- ازنو آغاز شود. زندگي دفتري از خاطره هاست خاطراتي شيرين- خاطراتي مغشوش- خاطراتي كه زتلخي رگ جان ميگسلد
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي زندگي زيباست زندگي » زيباست، كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟ كو « دل آگاهي » كه در « هستي » دلارائي به بيند ؟ صبحا « تاج طلا » را بر ستيغ كوه، يابد شب « گل الماس » را بر سقف مينائي به بيند ريخت ساقي باه هاي گونه گون در جام هستي غافل آنكو « سكر » را در باده پيمائي به بيند شكوه ها از بخت دارد « بي خدا » در « بيكسي ها » شادمان آنكو « خدا » را وقت « تنهائي » به بيند « زشت بينان » را بگو در « ديده » خود عيب جويند « زندگي » زيباست كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي ستايشگر جنبش اول كه قلم بر گفت حرف نخستين، ز « سخن » در گرفت بي سخن آوازه عالم نبود اينهمه گفتند و سخن كم نبود ما كه نظر بر سخن افكنده ايم مرده اوئيم و بدو زنده ايم خط هر انديشه كه پيوسته اند بر پر مرغان سخن بسته اند ليك، سخن را به درم، كار نيست شان سخن، مدح « درم دار » نيست اهل سخن مردم آزاده اند و آندگران خيل گدا زاده اند مرد « سخن » چون به « درم » خو گرفت ـ كار سخنهاي وي آهو گرفت چيست سخن؟ آنچه روانت دهد بر زبر عرش، مكانت دهد پرده رازي كه سخن پروريست سايه يي از پرده پيغمبريست كيست سخنور؟ كه خدائي كند روح دهد، عقده گشائي كند شعر بر آرد با ميريت نام كالشعراء امرا ء الكلام شاعر روشندل خورشيد راي ماه فلك را بكشد زير پاي به كه سخن، ديرپسند آوري تا سخن از دست بلند آوري هر چه در اين پرده نشانت دهند گر نپسندي به از آنت دهند مرد سخن، آنكه علم برزند خيمه ي از ابر فراتر زند چون به سخن گرم شود مركبش جان به بلب آيد كه ببوسد لبش هم، نفسش راحت جانها شود هم، سخنش مهر زبانها شود كار سخنور، طلب موزه نيست ملك سخن، عرصه در يوزه نيست نيست سخنور كه نياز آورد پيش « درم دار » نماز آورد منزله مرد سخنور بسيست عرش، كجا منزل هر ناكسيست ؟ آنكه در اين پرده نوائيش هست ـ خوشتر از اين حجره سرائيش هست ـ با سر زانوي ولايت ستان ـ سر ننهد بر سر هر آستان مرد سخن در طلب مزد نيست وينهمه، جز كار « سخن دزد » نيست دزد سخن، آنكه بود جيفه خوار همچو گدا بر در دينار دار اف به سخن پيشه كه آزاده نيست شاد به انعام خدا داده نيست گر كه « سخن » در گرو « زر » شود « بيهنري » كار سخنور شود پيروي ياوه سرايان كند گاه سخن، كارگدايان كند لب بسخن دارد و در هر نظر ـ ديده به انعام خداوند زر در طلب طعمه يكروزه است ديده او كاسه در يوزه است گر كه « زر اندوز » شود « زرنثار » با زر او مرد سخن را چه كار ؟ دم زند از او كه گدائي كند با زر او كار گشائي كند مرد سخن در پي ترفند نيست خوي « گدا » خوي « هنرمند » نيست آنكه ز چلپاسه بگيرد سراغ نيست « فلك سير »، كه زاغ است ، زاغ مرد سخن، بسته دينار نيست هيچ عقابي پي مردار نيست *** بهر درم ياوه سرائي مكن در حرم شعر، گدائي مكن چند پري چون مگس از بهر قوت در دهن اين تنه عنكبوت ؟ نقد سخن در گرو و زر مكن روي گدائي به توانگر مكن دادن زر، گر همه جان دادنست ناستدن، بهتر از آن دادنست گر چه فروزنده و زيبنده است خاك بر او كن كه فريبنده است اين چه نشاط است كزو خوشدلي ؟ غافلي از خود كه ز خود غافلي در پي مرداري و چون كركسان مرد سخن نيست چو تو ناكسي گر كه پي روزي يكروزه اي گرسنه اي، تشنه در يوزه اي هر سخنت در غم بي ناني است اين چه سخن، وين چه سخن داني است ؟ رسته شوي گر كه تو خستو شوي ورنه گدا روي و گدا خو شوي خاك بفرقت كه بدين بندگي مرگ تو خوشتر بود از زندگي
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي سخني در پرده دخترم! با تو سخن ميگويم گوش كن، با تو سخن ميگويم : زندگي در نگهم گلزاريست و تو با قامت چون نيلوفر ـ شاخه پر گل اين گلزاري من در اندام تو يك خرمن گل مي بينم گل گيسو ـ گل لبها ـ گل لبخند شباب من به چشمان تو گلهاي فراوان ديدم گل تقوا ـ گل عفت ـ گل صد رنگ اميد گل فرداي بزرگ گل دنياي سپيد *** ميخرامي و تو را مينگرم چشم تو آينه روشن دنياي منست تو همان خرد نهالي كه چنين باليدي راست، چون شاخه سر سبز و برومند شدي همچو پر غنچه درختي، همه لبخند شدي ديده بگشاي و در انديشه گلچينان باش همه گلچين گل امروزند همه هستي سوزند *** كس بفرداي گل باغ نميانديشد آنكه گرد همه گلها بهوس ميچرخد ـ بلبل عاشق نيست ـ بلكه گلچين سيه كرداريست ـ كه سراسيمه دود در پي گلهاي لطيف ـ تا يكي لحظه بچنگ آرد و ريزد بر خاك دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاك تو گل شادابي به ره باد، مرو غافل از باغ مشو *** اي گل صد پر من! با تو در پرده سخن ميگويم : گل چو پژمرده شود جاي ندارد در باغ گل پژمرده نخندد بر شاخ كس نگيرد ز گل مرده سراغ *** دخترم! با تو سخن ميگويم: عشق ديدار تو بر گردن من زنجيريست و تو چون قطعه الماس درشتي كمياب « گردن آويز » بر اين زنجيري تا نگهبان تو باشم ز « حرامي » هر شب خواب بر ديده من هست حرام بر خود از رنج به پيچم همه روز ديده از خواب بپوشم همه شام *** دخترم، گوهر من ! گوهرم، دختر من ! تو كه تك گوهر دنياي مني دل بلبخند « حرامي » مسپار « دزد » را « دوست » مخوان چشم اميد بر ابليس مدار *** ديو خويان پليداي كه سليمان رويند همه گوهر شكنند « ديو » كي ارزش گوهر داند ؟ نه خردمند بود ـ آنكه اهريمن را ـ از سر جهل، سليمان خواند *** دخترم ـ اي همه هستي من ! تو چراغي، تو چراغ همه شبهاي مني به ره باد مرو تو گلي، دسته گل صد رنگي پيش گلچين منشين تو يكي گوهر تابنده بي مانندي خويش را خوار مبين *** آري اي دختركم، اي به سراپا الماس از « حرامي » بهراس قيمت خودمشكن قدر خود را بشناس قدر خود را بشناس
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي سرود قرن مخوان آواز،اي دختر! صداي نغمه ي مستانه ات را در گلو بشكن پسر،آواز عشق انگيز را بس كن سرود لحظه هاي كاميابي را به دور افكن *** تو اي دختر كه شور نغمه از لبهات لبريز است براي نغمه هايت فكر ديگر كن تواي مرد جوان كز كام ها در سينه ات بانگي طر بخير است سرود قرن را سر كن *** بخوان آواز،اما همراه بانگ دلاويزت بگوش مارسان شبناله هاي بينوايان را صداي دردمندان بلاكش را نواي مبتلايان را *** مخوان آواز عشق انگيز اي دختر اگر آواز ميخواني- بخوان آواز دردانگيز آن مرد نگونبختي- كه شب بادست خالي مي كند آهنگ كاشانه و با شرمي غم آلوده- بجاي نان بپاي كودكانش اشك ميريزد و غمگين كودكان او- بگردش در تضرع چون كبوترهاي بي دانه *** تواي دختر! براي نغمه ي خود فكر ديگر كن سرود قرن راسركن سرود مادرن تنها كه دور از روي فرزند است سرود مرد بي آرام زنداني- گه با اميد ديدار زن و فرزند،در بند است *** سرود سرنوشت كودك بي مادري تنها كه شب با ديدگان اشكپالا ميرود در خواب سرود بينوا طفلي كه باشد خنده اش بي رنگ دل بي مادرش بيتاب *** اگر آواز ميخواني - بخوان آواز درد آلوده ي پيران غمگين را - كه در پيري تهي دستند - نفسهاشان توانا نيست - غروب زندگي در چشمشان پيداست گه و بيگاه بغضي در گلو دارند - كوير زندگي در زير پا و كوله بار غصه ها بر دوش و مرگ خويش را هر لحظه صد بار آروز دارند *** اگر آواز ميخواني - سرود دختري بي عشق را برخوان كه در جانش گل عشقي شكوفا نيست دلي دارد ولي در چشم اين و آن دلارا نيست نگاه گرم و دلبندي كه جانش را بر افروزد - بزير آسمانها نيست *** پسر، آواز را بس كن اگر اواز ميخواني - بخوان آواز آن بيمار بيكس را - كه چشم بيفروغ خويش را با انتظاري تلخ براه دوستي ناديده ميدوزد و از تكضربه هاي پاي هر عابر - باميد عيادتها - لبان نيمرنگش ميشود خندان بشوق آنكه با ديدار، شمعي در دل تنگش بر افروزد ولي جنبنده اي از حال آن بيمار آگه نيست بغربت تلخ ميميرد و مرغ جان او از تنگناي شهر تنهائي - بسوي كبريا پرواز ميگيرد *** اگر آواز ميخواني بخوان آواز غمگين يتيمان را كه همچون طوطي بي نغمه خاموشند و بر سر هايشان چتر محبت سايه افكن نيست بدلها راهشان بسته است *** اگر آواز ميخواني - بخوان آواز ان مادر كه از قهر تهيدستي يگانه كودكش را بر سر راهي، رها كرده است و با چشمان اشك آلود سر، سوي خدا كرده است و با جاني كه بيتا بست - براي عزت و اقبال فرزندش دعا كرده است و باغمهاي رنگارنگ - سوي خانه ميپويد بهر گامي نگاهي سوي طفلش ميكند غمناك و زير لب هميگويد: خدايا، مادري غمگين و تنها، كودكش تنهاست دلم را بر غمي سنگين شكيبا كن ومين و آسمانت را بگو با كودكي تنها مدارا كن *** تو اي دختر،سرود قرن را سر كن: سرود تلخ آن قومي - كه شهر و خانه شان در زير پاي تانگ ميلرزد و در مرگ جوانهاشان ز خشم و غصه لبريزند و فرزند انشان چون برگهاي زرد پائيزي ز رگبار مسلسلهاي دشمن، بيگنه بر خاك ميريزند *** سرود مادري ترسان كه شب هنگام از فرياد بمبي ميشود بيخواب سرود كشته اي در عرصه ي پيكار كه ميپوشد كفن بر پيكر او نيمه شب مهتاب *** تو اي دخهر كه شور نغمه از لبهات لبريز ست براي نغمه هايت فكر ديگر كن تو اي مرد جوان كز كام ها در سينه ات بانگي طر بخيز است سرود قرن را سر كن *****
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي سنگي بنام زندگي تنهاي تنها- غمناك غمناك- پا مينهم در كوچه هاي آشنائي از برگ برگ هر درخت كوچه ي پير ميپيچدم در گوش،فرياد جدائي *** اين كوچه روزي سرزمين عشق من بود عشقي كه چون خورشيد،چون ماه- برصبح من اميد ميريخت برشام من لبخند ميزد *** اين كوچه روزي زادگاه شاعري بود اما زمانه- او را كنون در هاله ي ماتم نشانده آن شاعر تنها كه در هر قطره اشكش- دست جداييها نگين غم نشانده *** درسالها دور.... گلبانگ شاد كودكي غافل زتقدير همچون شباويز- در پيكر اين كوچه ها آهنگ ميريخت وز تندباد خنده هايش- از باغ لبهاش- هرلحظه در هر جا گل صدرنگ ميريخت *** اندوه اندوه آن كودك ديرين كنون مردي غمين است گلبانگ او،آهنگ او،ازياد رفته است لبخند او بر روي لبهايش فسرده است گلبوته هاي خنده اش بر باد رفته است *** ديوار وبام كوچه هم تلخ و عبوسند گوئي تمام خانه ها در خواب مرگست هرجا درختي بود سرسبز- امروز،هيمه است بي بار و برگ است . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . اي واي،اي واي *** اينجا سراي حشمت ديرينه ي ماست اين خانه روزي كعبه ي اميد ما بود درعالمي تلخ- با كلبه ي ديرينه دارم گفتگوها گويم كه:اي ديوار و بام خانه ي ما! از روشنايي دور مانديد چون ديگر از كوي شما مهتاب رفته است آن بخت روشن- در زير ابري جاودان در خواب رفته است آن اختر بخت- در سالهاي كودكي روشنگرم بود بي او اميدم مرد،عشق و هسبيم مرد او مادرم بود. *** همراه اشكي ميكشم از سينه آهي با خويش ميگويم كه:اي واي! آن روز... آن سال... در اين سرا،آري در اين ويرانسرا بود بيچاره مادر- در پاي اين ديوار در حال دعا بود گوئي كه ديروز است آن در خاك خفته- آرام و مبهوت- گرم نيايش با خدا بود *** اي خانه ي ما! درتو ميپيچيد شبها- بانگ دعايش آواي نرم جويبار گريه هايش در گوش من،در گوش تو،ديريست مانده است- آن دلربا آهنگ گرم لاي لايش *** اي بام،اي در،اي زمين خانه ي ما! بي او دلي درسينه دارم ليك مرده است جاني بتن دارم ولي بي او فسرده است *** اي بام و در! آگاه باشيد اينك منم ويرانه اي متروك و خاموش اينك منم گور تمام آرزوها سنگي بنام زندگي برسينه ي سردم نشسته است برروي اين سنگ گرانبار- نام نكوي «مادر»من نقش بسته است
پاسخ : مجموعه اشعار مهدي سهيلي سوگند الاهي بدلهاي افروخته بجانهاي از عاشقي سوخته بآهي كه بر جاني آتش زده بجاني كه سوزد چو آتشكده به اشكي كه در ماتمي ريخته چو گوهر به مژگاني آويخته بچشمي كه از غم در آن خواب نيست بجاني كه يكدم در او تاب نيست بلبخند تلخ تهي دستها بفرياد از عاشقي مست ها بهر كس كه سوزيست در جان او بدردي كه مرگ است درمان او بآن مادر پير دلسوخته كه چشمش براه پسر دوخته به پايي كه پوينده راه تست بدستي كه هر شب بدرگاه تست بهر نو عروسي كه ناكام، مرد به پر بسته مرغي كه در دام، مرد به پير تهي دست با آبروي بزنهاي غمگين آشفته موي به دردي كه در سينه ها خفته است به رازي كه در سينه، ناگفته است به بيمار آشفته از دردها بانده فقر جوانمردها بانعام خود سر فرازيم ده ز ديگر كسان بي نيازيم ده خدايا! بخون شهيدان تو بآيات جانبخش قرآن تو به آه سحر خيز شب آشنا به بيمار با سوز تب آشنا به آن دل كه از غصه ويرانه است بآن زن كه آهش غريبانه است بشبناله بينوايان پير به طفل يتيمي كه ناخورده شير بعشقي كه با شرم آميخته به اشكي كه در عاشقي ريخته بمردي كه شرمنده و خسته پاي بدست تهي رو نهد بر سراي به اشك جوانان پرهيزكار كه ريزد ز بيم تو در شام تار به شبهاي تلخ دل افسردگان ببانگ عزاي جوانمردگان بموئي كه از غم پريشان شده بروئي كه در گريه پنهان شده به آن واپسين دم كه هنگام مرگ جواني خورد جرعه از جام مرگ به شبناله مادري دردناك كه دارد عزيزي در آغوش خاك بآن بي پناهي كه در بيكسي بنالد كه يكدم بدادش رسي بده بخت آنم كه ياري كنم ز غمخوارگان غمگساري كنم الاهي باندوه پيغمبران بدلهاي تابان دين پروران به زندانياني كه در غربتند بآوارگاني كه در غربتند بآن دل كه در آن بجز آه نيست بجاني كه از شادي آگاه نيست به آخر دم مادري دلپريش كه گريد بفرزند تنهاي خويش به آنان كه از غصه آكنده اند بغربت بهر سو پراكنده اند به بيمار حيران مرگ انتظار به بدرود محكوم در پاي دار بطفلي كه آهيش در سينه است و تنها كس او در آئينه است ـ سيه جامه پوشد ز شام سياه بشب شير نوشد ز پستان ماه ـ بخسبد غريبانه در سوز تب بآهنگ لالائي مرغ شب بدان شام سريد كه عريان تني شود گرم، با ياد پيراهني به صبح يتيمان شب زنده دار بشام غريبان بي غمگسار ببخشا مرا دولت بندگي كه فردا نگريم ز شرمندگي
