کوچه ها تاریک بودند،آسمان رنگش سیاه ماه تنها بود اندر آسمان و بی پناه کودکی تنها درون کوچه ی تاریک وتار میدوید و گریه سر میداد او از حال زار با خودش میگفت من در دار دنیا از همه تنهاترم نیست مادر در کنارم نیست سقفی بر سرم نیست مردی در کنارم تا به او گویم پدر تا به کی خواهد رسد شبهای تار من به سر نیست مادر تا که من آرام گیرم در برش گل بچینم من زباغ دل گذارم بر سرش حال دیگر غنچه های باغ هم بامن غریبی میکنند چون روم نزدیکشان دست مرا با خار زخمی میکنند! آرزو دارم که یک بلبل برایم نغمه ای خواند به مهر کاش روزی پر کشم تا بی نهایت،تا سپهر آه...این شبها چه تاریکند و سرد پرشده دنیای من از غصه و اندوه و درد کودک دلخسته و غمگین و زار رهگذار کوچک آن کوچه های سرد وتار پلکها سنگین شدند و خواب چشمش را گرفت یک ملک از عرش نازل شد دو دستش را گرفت لحظه ای آن ماهک زیبا سرشت در دلش احساس آرامش نمود بال و پر زد او به سوی آسمان آمدش برروی باغی از گل لادن فرود بار دیگر صبح در پس کوچه ها سکنی گزید باز با خورشید رخشان آسمانی نو دمید لیکن از آن کودک دلخسته ی شبهای تار کودک غمگین و دل آزرده با آن حال زار مانده تنها یک بدن با دستهای سرد سرد مانده تنها نو گلی زیبا به دور از غصه و اندوه و درد روزها بگذشته و دیگر درون کوچه ها ناله های دلخراش کودک تنها نمی آید به گوش لیکن اکنون بلبل آوازه خوان کوچه های بیکسی صد ترانه میسراید بهر او هر شب به صد جوش و خروش
