بسوزان قلبم را ، بازی کن با این بازیچه سرخ رنگ.... همه سوزاندند تو نیز بسوزان ، همه با آن بازی کردند ، قلبم به عنوان بازیچه تقدیم به تو ، تو نیز با آن بازی کن ..... کاش با آن بازی میکردی تا ابد ، اما هیچگاه از آن خسته نمی شدی و آن را دور نمی انداختی ..... کاش قلبم را می سوزاندی ، اما هیچگاه آخر سر ، آب سرد بر روی آن نمی ریختی! رسم عاشقی این نیست ... رسم عاشقی دلشکستن نیست! تو با قلب من بازی کردی و بعد آن را شکستی ، با بی محبتی هایت آن را سوزاندی و اینک نیز آن را به من بازگرداندنی! تو خودت بگو این رسم عاشقیست؟ اگر این رسم عاشقیست پس لعنت به عشق ! با چه اطمینان و آرامشی قلبم را به تو هدیه کردم ، فکر میکردم که قلب تو بهترین و امن ترین جایی است که میتوانم در آن اسیر شوم و تا ابد بمانم.... اما مدتی گذشت که احساس کردم هوای قلبت سرد سرد شده است و دیگر آن گرمای همیشگی را ندارد ! هر چه در قلبت سوختم تا با گرمای سوختنم در آنجا بمانم بی فایده بود ، قلب تو آنقدر سرد بود که دیگر جای ماندن در آن نبود.... این رسمش نبود ! تو با من ، احساس من ، قلب شکسته من بازی کردی! همه آن را شکستند و رفتند ، اما دوباره بازی عشق را با تو آغاز کردم ، انتظار اینکه دوباره قلبم شکسته شود نداشتم! قلبم بی صدا شکست و تنها چند قطره اشک، چند آرزوی بر باد رفته سهم من از ، با تو بودن بود.....
