دیگر همه چیز از بین رفت ... دیگر نمیخواهم ... دیگر نمیتوانم ... دیگر هیچ نمیفهمم ... واژه های مبهم زندگانیم ... همه در کنار هم قرار میگیرند و ... میگویند ... یک صدا میگویند ... باید ... باید فراموش شود ... باید فراموشش کنی ... همه میگویند جدایی نشان از پایان عشق نیست ... با جدایی ... عشقی تازه متولد میشود ... با رویاهایت زندگی خواهم کرد با خاطره هایت نفس خواهم کشید تو مرا نه میخواهی ... نه بودنم ... دردی ز دردهایت کم میکند ... می روم ... می روم تا دیگر آزارت ندهم ... تا دیگر کابوسی نباشم در بین رویاهای شبانت ... دیگر هیچ چیزی برایم معنی ندارد ... واژه های مبهم ... عشق ... زندگی ... درد ... جدایی ... رهایی ... نفرت ... مرگ ... تو زندگی کن ... تو نفس بکش ... تو به رویاهایت برس ... و من تنها با رویاهایت نفس میکشم ... تنها نفس میکشم ... چرا که محکومم به این نفس های بی ثمر ... میدانم دیگر صدایت هم جزو آرزوهایم میشود ... میدانم دیگر فقط تکه ای از عکست میتواند در شب هنگام آرامم کند ... فقط رویاهایت شبم را به سپیده مبدل میسازد ... همه را میدانم ... و این را تو بدان ... همیشه و همیشه عاشقت میمانم یگانه آرزوی زندگانیم ... این را بدان که همیشه گوشهایم شنوای دردایت خواهد بود ... همیشه ... همیشه ... و " همیشه
