دارم از زلف چه باشد... من ز رويت چه بگويم گله ام از دل توست روي مهسان و دلي سنگ ز هر سنگ با كه گويم گله ات.. خون نشاني به دلم شرف از دشمن بي پي آموز تو بمان و نگهت روي نگردان دگر از آينهات تو و قدر دل من كي بشود گويايت.. برو گر تو نروي من بروم ازكويت... در هوايي كه نفسهاي تو مسموش كرد نوشم از زهر كه ديگر تو نجويي اثرم.
