روزهایم از هم سبقت میگیرند... تمام امیدم به ناشناخته هاست... و من... در تلاتم اشک هایم... در صدای گنگ کاشکی هایم... مدام در این حسرت... با خود میگویم... کاش بدانم...در پشت خنده های تو کنار شوق چشمانت... که از دیدنم برق میزند... کدام دیو شک قفل بر زبان و دلت زده... و سنگین بر آن خوابیده... هنوز دستانت را ... حس میکنم... و هر روز آرزو میکنم... ای کاش... دیو را کشته باشی... کاش... وقتی لبخند دلنشینت را ... نشکفته میکشی... من دستان دیو را بر گلوی ظریف احساسمان حس میکنم... هر گاه که نگاه مشتاقت را از چهره ام به دیوار سرد میدوزی... خنده های مستانه و کریه دیو را میشنوم.... و هر ثانیه...همان آرزو... و من امید به ناشناخته ها دارم.. شاید... فردا...همان روزی باشد که دیو را کشته ای... و مدت هاست که هر روز... امید من با هر غروب .. آه میکشد .... و هر طلوع تازه میشود... امید است... خسته نمیشود... نمیدانم...امید من... یا دیو خفته بر احساس تو... ...کدام پیروز میشود... اما...من امیدم را... هرگز رها نخواهم کرد...و بدان... حتی روزی که نیستم.. تمام مهرم را... تقدیمت میکنم.. بی هیچ خواسته ای...بی هیچ تمنایی.... دوستت خواهم داشت...
