عاشقی هم هنر است قصه عشق من از بامِ ثُریّا بگذشت شعله این عطش از جان و سرو پا بگذشت حاصل زمزمه های شب و روزم به یقین برق لامع شد و از گنبد خضرا بگذشت شرح پیوسته وابستگی ما و نگار از کتاب و ورق و دفترو انشا بگذشت کار دلدادگی و وصل، عنانم بربود پر پرواز شد از هدهد و عنقا بگذشت چه مبارک سحری بود که در محضر دوست یار لطفی بنمود از گنه ما بگذشت یکه تازی که بود قافله ها دل به رهش جلوه گر در نظر ما، ز نظرها بگذشت مرغ جان گر ز تجلی سحرش نغمه کند مزد آن بود که از دور مطلا بگذشت آن پری طلعت و سیمین رخ و دردانه کلام شهره شهر شد از قالب و معنا بگذشت رخ نمودند همه خلوتیان با من و لیک موسم ناز ونیاز از توی رعنا بگذشت عاشقی هم هنر است، گو به حریفان سید کار ما از صحف و منبر و ماوا بگذشت
