چلّـه بـی بـرگ ای عمـر تبه کرده تـو را وعده به روزی کین قاضـی وجدان دهدت حکـم نشـوزی ! در حیرت آنم که تو ای شمع شب افروز جـان در طلب گوهــر اقبـال که سـوزی؟ دیـوانـه وصلـی اگـرت، خرقـه بینـداز آن جامــه تو را باید و شایـد که نـدوزی دل در گـروِ حرکت و اعمـال کـه داری ؟ کَس کِی خورد آنرا که نشد لقمـه و روزی ؟! تـو دل به تمنّـای وصـال کـه سپـاری ؟ این قــوم ندارند، نه آهــی و نـه سـوزی!! یاران همــه رفتند و دگـر باز نگشتنـد خوش باشــد اگـر شعلـه عشقـم بفروزی عمــری به محبّت سپری کن برِ دلــدار تـا حُلّــه دیبــا بـه بَــر یــار بــدوزی هر شعـرِ دل انگیز که در عمـر سرودی مدیــونِ دوصـد قافیه و شعـر و عَروضی سیّــد عمــلِ نیک و دلــی پاک بیــاور صـد چلّـهِ بی برگ به یک بـاد تمــوزی!
