دل را به يك دل ميتوان بست دست عشق رانتوان دادبه هر دست چشم رابه يك چشم ميتوان دوخت بود را بگذروبنگر آنچه كه رست پند را از تجربه بايد گرفت آنكه آموخت و ازبر گرفت جست ماچه بوديم وچه هستيم اين بماند آنچه بودوآنچه هست هست هست دل مبند و چشم مدوز برهر كسي چشم ودل را بر خدا بايد كه بست برخود بنگر كه تقدير گويد تورا آنكه دست دادبه هر مست هست پست حكايت عشق عاشق رامعشوق بداند پس ازاوخواه هست شوي وشوي مست شكوه بيهوده بيهوده شكوه به روزگارمكن همه غمهاي عالم رابيدار مكن اگرتوناخوشي به روزگار چه خودت رادرچشم او بيزار مكن تابوده وهست همين بوده كه ميبيني اوطلبكارست اورا بدهكار مكن روزگارباسرنوشت درآميخته است بي جهت اشك نريزوخود رابيمارمكن هركه درسرشتش لحظه ها دارد شاكرتقديراوباش وخودراخارمكن پيوست شعرمن شعار هميشگي من هيچگاه شكوه ازپروردگارمكن شكوه ازروزگارمكن شكوه ازدنيا مكن شكوه ازمردم مكن شكوه ازخودت هم مكن شكوه ازخواسته هايت كن كه تو را وادار به شكوه گويي كرده است.
