دل دریایی ام دریغا نصیب طوفان شد آنچه درخواب دیدم آری همان شد این دل شبزده من غرق رویا بود آری بهاری بود که ناگه آن خزان شد نمیگویم که تقصیراز قضاویابلا بود نه تقدیرچنین بودکه درپی ام دوان شد آن اوایل درتب و تاب غصه بودم غصه ای که اندرسکوت بیکران شد روزگارم تلخ شد تلخی کردمراخرد که شادی پیروغم ودردم جوان شد نه هرجادلبری بود نه یاروهمدمی اگرگفتم کلامی باعث زخم زبان شد نه دربیداری بودخیری نه درخواب ندا آمد امیر برخیز وقت اذان شد پناهم کس نبودپشتم بود خالی فقط پشت وپناهم خدای دوجهان شد برخواستم نماز راخواندم درصبحدم ازآن روزهمدم من مفاتیح الجنان شد _ _
