جفا بر دل مکن ای شوریده حال که روحت را می برد آخر به زوال اگرباخود چنین کردی مخواه دستگیری توخودکردی خراب این ریشه واین نهال مشو نومید از آن خدای با کرم گر که خواهی رساندتو رابه اوج کمال بروراهی که چاه در آن نباشد خلاصه میرسی در این ره به جمال ازسخن چیزی نیایددرعمل بایدکنی توراشیرین کند امید دهد رزق حلال در نظر او را بخواه بر زبان او را بخوان آن خدای مهربانی آن حی ذوالجلال روح و جسمت را بساز با یاد او جوانمردباش به مانندتهمتن رستم زال برو رفتار و کردار و پندارتوشه کن که می افتی ز چشم اگرباشی توکال بتاز و بناز تا که او پشت توست به مانندشیرباش نه مثل شغال بشنوازمن ازبدیهادوری گزین ای پارسا به آب توبه خودغسل ده تاشوی پاک وزلال
