خنجرت براي من تيز نخواهد بود. تو از آب زلال به من نزديكتري! و در لبانت زنبوري- كه مدام پر مي كشيد. زنجير دلم را به ماهي دلت-پيوند دادم تا كنارت تنها نباشم. خشمگينم كه مي شوي دايره هاي آبت را -نمي توان شمرد. شبي دستت را گرفتم به تماشاي پلي بردم كه از درياچه ي دلم تا رودخانه ي دلت امتداد داشت. مي داني؟ باغ نگاهت -چه پر گل شده بود و ريگهاي زير پايت از كوه سخن مي گفت! و آنجا بود من براي اولين بار ديدم سايه ات سياه نبود
