دیگر نخواستمت که ببینم حتی این سیاه مشتان گره کرده بر آسمان ناگزیری به جاودانگی هم نیست تا سخنی از کنایه به دشنام باز کند. جانب شبت را نمی گیرم وقتی روز به پهلویی-لم داده شده بود و مکرر دایره ی زرین آفتاب از تیغ بلند کوه مرهمی از شفا می خواست داد-باز شروع عمر پایانی ست -همیشگی و آسمان که قصه اش را غصه دار نخواست کرد از بام کوچک این نگاه دیگر نخواستمت که ببینم نخواستمت!
