کوچکتر که بودم می نشستم شبها کنار پدر و ستاره ها رو تماشا می کردم شبی پدرم می خواست قصه بگوید ستاره ای که پرواز میکرد گفتم مگر می شود !! ؟ چشمانش برقی زد و گفت آری" تو اینگونه بدنیا آمدی « آن زمان که آسمان دلم از شدت غصه تاریک شده بود و شانه ام ، جز زمین تکیه گاهی نداشت ،آسمان از ته دل خنده ای کرد و جرقه نوری مهمان گوشه چشمم شد.. آن هنگام ستاره کوچکی پرواز کنان به سویم پر کشید » و اینگونه بود قصه آمدنم به دنیای پدر بقول پدر «مبین»
