وقتی تو را می جویم تردیدی غریب شبیه هیچ سریع می پوید مرا ! گیج می شوم مسخ ترکهای دیوار مبهوت فرش گل اطلسی ،فنجان لب پَر روسری بوته سرخآبی شمعدانهای خالی و پر از حس نبود تو چه آرام دور شده ایم ،پر اشتباه ،از تمنای دیروز چه ساکت پاسخ داده ایم ،پر طفره ،به علامتهای سئوال و چه با حماقت ،به تجربه نشسته ایم ،سقوط آزاد را حالِ مرا ،اگر پرسانی ؟ نگاهم پر فراق، مات و کدر ، روحم در تلاطم غم کوچ نالان و صبور ،نفسم ثانیه را بی تو شماره می کند و دیریست می جویم تو را ای آرامش پاک.
