خوابهایم را در خاکهای خیس می کارم تا ارغوانی چشمانت رویاهایم را به خانه خدا برساند و نفس شاپرکها را برجاده های بی عبور سد کند دستانم را بر شانه های تاب خورده ی علفهای هرز گره می زنم انگاه که شاه ،چراغ قصه ها پشت درهای بسته می ماند داغی هوسهای نیمه تمامم را به آب می دهم تا جزیزه نگاهش متروکه بماند
