با کوله باری از محبت در جادۀ عشق، همسفر دوست بودم. میخواستم با او به کشور خوشی ها روم؛ ولی غم بی وفایی او گذرنامه سفرم را دزدید. آری! میخواستم با دوست ما شوم و ماه شوم؛ لیکن افسوس که من شدم و ستاره یی خموش در کنج کهکشان تنهایی ها. دگر ازین پس گریه نمیکنم! چون بسکه گریستم، دگر آبی به چشمانم نمانده؛ و کوشش گریستن مرا حاصلی نمیدهد. شیطان هم در عهد خود با من بیوفا شده! چون تنابی را به دستم نمیدهد تا خود بدار آویزم.
