خسته از ریزش اشک مانده از این دم و آ نبازدم ناهمگون و نفس تنگ و کبود و در این بیراهه که پر است از مه و دود ، تو بگو نور چشمان که را می جویم؟ راه تقدیر چه بی سامان است آنچه را از ته دل می خواهی ، جان من هست ولی، طعم تلخش بی شک همچو زهری است که پیوسته در آن پنهان است چه بخواهی چه نخواهی گرهی در کار است تو گره ار وا کن شاید این کار همان درمان است! آرزو نیست که گیرد انجام، شهد گل نیست که ریزد در کام، مرغ بخت ماست آری که کنون سخت افتاده به دام! آرزوها کم نیست داغ را مرهم نیست لیلی و مجنونش هیچ بی ماتم نیست آنچه کمتر باشد نزدمان بیشتر است رسم این گیتی سرد، صد دریغ و صد درد رسم دلگیرتر است! رسم گیتی این است: نتوانی هرگز آنچه را خواسته ای! نتوانی جانا داری آن گوهر را که بهایش را پرداخته ای! آرزوها کم نیست، نشدن ها کم نیست ! اندکی تاب بیاور دل من زندگی روی زمین ساده و بی غم نیست.
