برای گم ، شدن توو بی کسی هام کوچه ها رو ، پیاده گز می کنم این جوری بغض تلخمو با اشک ِ ابر تـَرک خورده عوض می کنم . وقتی که ردّ پای سرد بارون می شینه روی تب داغ تنم خاطره ی حضور گرم اشکات زنده می شه توو خاطر پیرهنم . جرقـّه های سرد و خیس بارون ر ِخوَتو از قلب یخیم جدا کرد دوباره یاد گریه هاتو کردم خدا دوباره اسممو صدا کرد ! . فـِک کنم الان سر سجاده ای ! باز از خدا منو طلب می کنی هنوز شبات پر از خیال منه با حسرتم روزاتو شب می کنی . پشیمونم از این غرور بی جا که بین دستامون جدایی انداخت هم با تو بد کردم و هم با خودم دلم می خواست برنده شه ولی باخت . پـُلای پشت سرو کاش می شد ساخت ...
