امروز هر سلول من انبار غم بود ! از چشم ، غم سرریز شد ، سلول کم بود ! چشمم که قاب عکسی از دشت کویر است از موج طوفان درونم غرق نم بود هر بازدَم را که مـُفرّح خواند سعدی ! گویا نفس هایم همه بی بازدم بود ... حتی هوا هم بوی عزرائیل می داد ! حتی بـُزاقم تلخ و هم پیمان ِ سـَم بود !! با بغض پرسیدم: محرّم یا صفر نیست ؟! لحن صدایم گنگ بود از بس که بـَم بود ...! حالم برای هیچکس فرقی نمی کرد ... ثانیه های لعنتی شان مـُـغتـَـنـَـم بود ! تقویم با اکراه من را مـُطّلـِـع کرد : امروز روز شوم میلاد خودم بود !!!
