دوست داشتم گورکنی می شدم،، برای لاشه ی متعفن بی احساسی ها گوری می ساختم به عمق همه ی دنیا دوست داشتم گورکنی می شدم، در اضافه کاری هایم پروژه ی دو راهی ها را کامل می کردم تا دیگر نباشد دلی مانده بر سر دو راهی. کاش گورکنی می شدم، تونلی می زدم به چشمانت، کشف می کردم فلسفه ی بی رحمی نگاهت را... کاش گورکنی بودم، اشکهایم بودیم و تنهایی و من و سرزمین بی انتهای نوازش های تو... و باز کاش گورکنی می شدم، میانبری می زدم به شیرین ترین قسمت لبانت و گوری می ساختم همانجا، چه مشتاقانه نیست می شدم در حرارتت،تا دنیا بداند پر شور ترین عشق، مال گورکن هاست...
