می سوزم از سرمایی که مردمک های خواب زده ی عدالت را آدمکانی برفی ساخت تا روزی شاید در حرارت خیس جشن عاطفه ها بر گونه های پیر کودکی پاپتی جاری شود و گل بیندازد ای کاش لطفمان اندازه ی گامهای شکسته اش باشد هیس .. . . او نمی داند سهم خودش را بالا آورده ایم بگذار انفاق کنیم دلزدگی هایمان را که در بازارهای سیاه خود بینی بهشت هم فروخته می شود و خدا.....؟! . . . خدا بر حاکمیت خود پشت کرده است و بر سفره اشک برای ایتام خود را لقمه می گیرد . . یا دهنده ی بی منت
