آه بانو ... بانوی بداهه های خیس شعله های مرگ خاموشت دلم را می سوزاند . آرامتر قدم بردار در سرم سکوتت می پیچد برگرد ! مسافر جاده های بی برگشت برگرد واژه ها از غمت خاک بر سر می ریزند و عشق ... تاوان بوسه های ممنوعه اش را از باغ رنگ پریده ی لبهایت می چیند و بر مزارت اشک تمساح پرپر می کند . کور شوم اگر دروغ بگویم ! چشمانی که روزی دیوان احساست بود حال پیراهن سیاه روزگاری را می بیند که دنیایم را پوشانده است . دستانم را بگیر بانو ، که در و دیوار این رویاهای پوچ استخوان هایم را خرد کرده است . با خود مرا ببر ، تا در آغوشت تولد مرگم را جشن بگیرم . آه بانو بانو بانو ... !؟
