سرودِ کهنه ی غم را بزن آسان که امشب هیچ مخلوقی نمی خواند خودت آئینه باش و خویش کتمان شو در این پژمردگی ها گُل نمی ماند خوشا شبهای یاران گردِ آتش ها زمان بی رجعت است و کس نمی داند در این عالم که شك زین کرده دوران را تنی این اسب اسود را نمی راند دلم بارانِ شب هنگام و سرگردان به صبح و نور و هشیاری نمی بارد مشو سربازِ غفلتها و آگه شو که هر اندیشه خوشبختی نمی کارد
