مرا درياب اگر زهرم اگر قندم اگر بيهوده مي خندم مرا درياب زيرا من ندارم جز تو پيماني كه برگردم به اصل خويش و ايامي كه در اين خانه سر كردم نه در دشت طلا غرقم نه در كوه بلا عاجز پشيمان از درون جان و آن جامي كه رد كردم مرا درياب زيرا من فريب اين و آن خوردم فريب هيبت و اعجاز آن رنگين كمان خوردم چه خوش مي خواند مرغ شب ولي افسوس كز اين نغمه ها چيزي به جز خوابي نمي ماند دگر اين بلبل خوش خنده مصراعي نمي خواند مرا درياب زيرا اين تن زخمي مرا از خويش مي راند
