یار بر من شده بس چیره و من خامِ دلم عشوه ها می کند و می پرد از بامِ دلم طعنه ای می زند و کنجِ قفس می بندد حسِ ویرانگری و نعره ی نارامِ دلم نشمارد به پشیزی و ندانم که چرا از وفا دم زند و مِی خورد از جامِ دلم از رمق خالی و از خاطره ها محو شدم نیست نقشی به تنِ لوحِ سیه فامِ دلم نیست عمری که برویم و ندانم که چرا نقض و محصور و فلج شد به جفا گامِ دلم خفته ای دوست ندانی که چه ها می گذرد در شبِ تیره ی این وادی گمنامِ دلم
