برخیز که یک سالِ دگر می گذرد هر بادِ خنک چشم به در می گذرد برخیز که این فصلِ زمستانی ما عاشق شده با دیده ی تر می گذرد سرزنده و تن چابک و بی چون و چرا چون شاهِ جهان تاج به سر می گذرد خود گمشده در همهمه ی سبزِ بهار امسال چه بی صوت و خبر می گذرد نوروز چو شد دل پی شیراز و شراب چون صاعقه با قصدِ سفر می گذرد با این چمن و گلشن و مرغان بهار یک ثانیه بی عشق مگر می گذرد
