صدای چلچله از انتهای باغ می آید عبور حادثه می برد مرا ناگاه به لحظه ی نوسان دو قلب در دل رود دلم به حال آسمان می سوزد نگاه منتظری سوی او نمی تابد دگر بجز برج های غول آسا کسی نگاه به سقف بلند آسمان نمی ساید دلم برای پرنده نیز می سوزد که کاج های بلند را برای سرگرمی کنار جاده های بلند می کارند و لانه ی پرنده بروی شاخ درخت دود میخورد بجای نور
