کاش میشد لحظه ای با یار خود تنها شوم بی غم و اندوه از تنهائی ی فردا شوم سر به روی شانه های مهربان او نهم غرق خوبی های بی پایان آن زیبا شوم آن دو چشم ناز و زیبا را ببوسم چون دو دست همنشین خسته ی آن ماه بی همتا شوم دل بشویم با نگاه ناز او از درد و غم می بنوشم از لبانش فارغ از غم ها شوم از محبت های پاک و ساده ی آن نازنین همچو گل های قشنگ اطلسی زیبا شوم مهربانی و قشنگی،پاکی و آزادگی این صفات خوب را من جملگی دارا شوم
