بعد تو مرداب فکرم بس پریشان شد نشد روز را شب کرده ای این چشم گریان شد نشد رفته ای چون برق ساکت بی صدا و بی نگاه بی تو چشمم بارش یک ریز باران شد نشد کام موجی سخت در بر گیردم سنگین چو سنگ این چنین اندیشه ام بی تو پریشان شد نشد تا نباشی برگ و ریحان بر درختی بند نیست چون خزان این رفتنت نالان نمایان شد نشد هر گلی بینم ز تو یادی کنم نا مهربان حیف این گلخانه ام تفسیر زندان شد نشد اشک پنهان ریختن یک اشتباه محض بود تونمی فهمی زبانم بی چرخان شد نشد
