مست ازلی چه گریز پای گشته همه شب زدیده خوابم به امید آنکه روزی بمراد دست یابم لب خشک شکوه دارد زامور تشنه کامی که در این دیار حاصل نشود بجز سرابم چو غریق نیست کارم کش و غوص بهر ماندن که بروی بحر هستی گذرای چون حبابم زحریم خود پرستان ندمید غیر افسون چه طلب کنم زقومی که تهی است از جوابم من اگر نمیشناسم سرو پای خود زمستی زمی الست مستم که کنون چنین خرابم پس از این مراد عقده نشود زگریه حاصل که نمی نمانده دیگر ز سرشگ در سحابم زتراکم مسائل شب و روز در ستیزم که ازاین ستیزه خوئی همه وقت در عذابم چه رهی توان گزیدن زفسانه های بی حد چه نشان راستگوئی طلبم زشیخ و شابم زبهشت همتی را ندهید وعده هرگز که وصال حور وجنت نبود ره صوابم
