خونه

خونه همونه که روی درختاش با هم یه قلب یادگاری کندیم چه شوقی داشتیم که بهم میرسیم پیش خداعهدمون ومی بندیم
خونه همونه که توی باغچه هاش دلا رو عاشقونه جا گذاشتیم
با یک نگاهی که پراز امید بود تو کلبه خاطره پا گذاشتیم
خونه همونه که ما تنگ غروب کفترای رو بوم و می پروندیم
همراه قمریای روی شاخه ترانه زندگی رومی خوندیم
خیال میکردیم که بهم میرسیم رفتیم و قلبامون و جا گذاشتیم
به شوق روزای قشنگ بریدیم اما سردل وکلاه گذاشتیم
خونه توتنهائی یه شب فرو ریخت ازش دیگه بجز یه خشت نمونده
تموم اون خاطره ها باقیه رودر و دیوارای دل ، نخونده
عروسک بازیچه کنج طاقچه س که زیر آه وغصه جون سپرده
بیدی که عصرا سایبونمون بود ببین حالاگوشه باغچه مرده
خونه به عشق منوتو پشت نکرد اما ما بودیم که وفا نکردیم
رفتیم وهیچوقتی نمیدونستیم ممکنه هرگز دیگه برنگردیم