ا ز شرا ب چشم خو دجا می برا یم ریختی د رد لم با عشق خود شور وشری ا نگیختی قصد کرد ی تند ری با شی و و یرا نم کنی د رحصا ر عشق خود هر لحظه زندا نم کنی عهد کرد م با تومن پیمان خود خوا هم شکست د ل به چشما ن شرر با رت نمی باید که بست باخود اندیشیدی زین پس تا کجاخواهم گریخت من هزاران دل چوقلب سرد تو خواهم فریفت گر ستود م من خد ا ی را بهر چشم تو نبود یا ا گر ا فتا د م ا ز پا ی بهر خشم تو نبود ای که د ر د ریای کبر وخود پرستی غرقه ای هرگز آ یا فکر فرد ای د لت را کرده ای آ ه با ید هرچه بیش ا زعشق وا ز تو د ورشد ا زعذاب توکه د رخود سوخته ای مسرور شد
