گاه گاهی با سکوتی بی رمق از مسیر یاد تو رد می شوم می نشینم روزها در انتظار قصه ای تکراری و بد می شوم درد می بارد به جان خسته ام قسمتی از من به یغما می رود می تند آوار در اندوه من رو بروی رفتنت سد می شوم التماسی گرم دامن می زند تا دوباره با دلم خوش تا کنی در جدال چشمهای معرضت خواهش باید نباید می شوم از میان وهم هایم می روی بر تن عریان کاغذ پاره ای باز هم در حجم این پندارها مرده ای در رفت و آمد می شوم آخرش سستی این دیوارها جسم بی جان مرا خم می کند می رسم تا فهم سبز ریشه ای با ظهوری تازه مرتد می شوم
