اندکی آن سو تر از خواهشی دلتنگ برکه ایست خالی از جشن ماهیها پرندگان درختان... برکه هر روز در خیسی گونه های خودش خیس می شود می دانم اشکهایش تمام می شود روزی و آنقدر خورشید را در آغوش می فشارد که برای همیشه در سکوتی داغ خشک شود...
