روزهایی که دلم می لرزد شب قطب جنوب به خواب من می آید اما وجود تو مثل همیشه مهربان و سپید قصه ی کوه یخی را خط خطی می کند مادر امروز هم شعری بگو و موهایت را پارو کن تا برفی نماند به رویشان باید که آب شود تا سیراب کند گل گونه های تورا می دانی؟ دستور من کوچک است همین حالا به اتاقت برو و چمدان خیست را بردار و آن را کنار باغچه خانه مان بگذار من هم به خورشید می سپارم که بر تو و چمدان خیست بتابد نه امروز که تا همیشه ی همیشه.
