بهشته

صدام کن تو شبی از پس رویاهای پوچ

نگام کن تو نگاهی گرچه دلسرد و خموش



پا به خلوتگه تاریک من بگذار یه بار

دل من پژمرده یاسی ست تو به حال من ببار



بیا بشناس مرا من که سراپا تردید

زخم خورده شاخه ای در پس دست تقدیر



این منم بهشته ی تو ، تو جهنم سیاه

باورت میشه ، فرشته ها و این همه گناه..!؟


من که خجلت زده خاطره هایم هستم

من که در رو همه ی آرزوهایم بستم



من و دریاب حتی یک لحظه تا آسوده بمیرم

تو بشو مرهم دردام ، شاید آرامش بگیرم