کاش بتابی

ای نگهت سایه ی مینای دل

زلف سیاه تو ، چلیپــای دل



ای نفست ، روح تمام گِلم

بودن تو ، راحِ روان و دلم



ای ضربان دل من روز و شام

با لب تو جان و دلم برده کام



بود من این باره که نابود شد!

جان و دلم از غم تو دود شد!



تابه کِی این هجر تو و آه شب؟

تابه کِی این ناله سوزان و تب؟



نیست به جز غم به دل شام من

نیست طلوعی به در و بام من



ای لب تو روضه رضوان دل

خال لبت ، معبد جانان دل



این نگهم جانب پیمان توست

دشت دلم تشنه باران توست



کاش عبور تو به قلبم رسد !

کاش که عشق تو به دردم رسد



کاش بتابی تو در این صبحدم

گم نشوی پشت سیه ابر غم



من گل خشک و تو نم عاشقی

من چو غریقم تو همان قایقی



باز بیا فصل نویی باز کن

با دل و جان عاشقی آغاز کن



شام مرا فجر سپیدی تو باش

قلب مرا نور امیدی تو باش



تا ننهم سر به بیابان درد

تا نشود جان و دلم خشک وسرد





​