بلند بالای بی بدیل من ! .... رویش جوانه ی احساس است .... سرسپردگی ام را آغازی دوباره باش ... سکوت نیمه شبان را ، با ضرب گیتار دلدادگی ، درهم شکن ... بگذار در تو برویم چون قاصدکی نوید بخش ... بگذار درتو بجویم ، نفس نفس ، تار و پود دلشدگی ام را ... با سرانگشتان احساس ، رَج بزن ، ابریشم خیال را ... وبباف رویاهای شیرین عاشقی ام را وبرتن کن جامه ی زربفت وفایم را ..... بر قامت دلجویت ... نگاه کن که چه سان ، درد ، مرا نفس می کشد ! ..... دم و بازدم حیات عاشقی ام را ؛ پُر از هوای دلدادگی کن ... بگذار با تو بمانم بی تو زیستن نتوانم .... اتاق سوت و کور و تاریک جانم ؛ چراغانی از برق چشمان نافذ توست ... معطر از عطروجود توست .... پس باش و دلدادگی ام آموز ... پرواز تا اوج .... بال وپرم باش ... تا آسمان هفتم عشق .....
