از نو تو بر پا کن مرا ....

نجوا گر شامت شدم ، اینک تو پیدا کن مرا
احیاگر نامت شدم ، اما تو حاشا کن مرا

روزی فراسوی زمان ، من بودم و تو، پنجره
قفل سکوت غم به لب ، حالا چو در وا کن مرا

پیدا و پنهانت منم ، در روزگاری بس غریب
شیدا و رسوا کن ز غم ، اما به دل جا کن مرا

ماه شبت بودم ز مِهر، خورشید زرّین دلت
اما فروغم بی رمق ، از نو تو بر پا کن مرا

صورتگر عشقت شدم ، بر بوم بی رنگ زمان
نقاش آن شور توأم ، لیکن مهیا کن مرا

من می نوازم نای دل ،ای دل! بدان ای وای دل
در دَم تو بر این نای دل ، توغرق سودا کن مرا

شوری فکندم در زمان ، دردی نشسته بر دلم
هرروزوشب چون بلبلی ،ازغم تو نجوا کن مرا

من غم فروش عشق تو ، توغافل ازاین حال من
مجنون صحرایت شدم ، اما تو رسوا کن مرا

من در ستیز عقل و دل ، گم کرده راهم ، بی اثر
از آن نگاه شور و شر، هنگامه بر پا کن مرا

ای چلچراغ شام تار! ، ای ساربان جان من !
از جان اشارت ، یک نگاه ، از دل تو ایما کن مرا
​