می دزدمت ، ای اختر رخشان احساس و غزل ! با یک تغزل ، مثنوی ، می گیرمت تنها به بر با واژه های نیمه عور، می سازم آن تند یس عشق احساس عریانم ببین ! می دارم این دل را سپر طرحی از آن سیمین وشِ سیماب تن را می کشم قاب از نگاهم می زنم، آهسته ، یک آن ، بی خبر ای قبله گاه آرزو ! بالا بلند بی بدیل ! بر آستان پاک تو ، من سجده آرم تا سحر من بی سر و سامان ز تو ، در فکر آبادانی ام بر شهر ویران دلم ؛ هیچت نبود عزم سفر ؟ مسخ نگاهت گشته ام ، در آخرین شام وداع آسوده در خویشی و من ، آشفته دل ، آسیمه سر برتر ز تن، جان را ،چه باک !من عاشق زار توأم اما تو در حال عبور ؛ من ماندم و یک چشم تر
