از وای حادثه ما پیر می شویم دلخسته از همیشه زمینگیر می شویم آبی زچشمه به لذت نخورده ایم! از تشنگی پرندهء دلگیر می شویم از ژرف دل نگاه به محبت نمی کنیم قهر شب فسردهء نخجیر می شویم با طعنه زمزمه را قورت می دهیم در انزوای فاتحه زنجیر می شویم از هر چه حرف صمیمانه دلخوریم تاریک و غم زده شبگیر می شویم فردا که دیدهء خود باز می کنیم با صبح و پنجره درگیر می شویم دست نوازشیم .شکستیم بی هدف در لابه لای دلهره تقطیر می شویم دیگر مجال قافیه و یار و بوسه نیست از هر چه ناز و غنچه و لب سیر می شویم آخ ای زمانه بی رنگ و ریشه آخ در پرتی حواس تو تبخیر می شویم
