یکی قطره

یکی قطره اشکی از ابری چکید به اطراف خود شور و غوغا بدید
زمین غرق در تب خویش بود
زمان در سفر پای درویش بود
فلک را سری بود با آسمان
غزل دفتر عشق نیلوفران
شد این قطره آنی به خاک اندرون
دگر قطره ها دید زیبا درون
ولی گر چه بین رفیقان نشست
زد و سنگ تنها دلش را شکست
سر خویش بگرفت و در گوشه ای
نمود اندر احوالش اندیشه ای
چرا پرورش یافت با خون دل
رها شد در این وادی آب و گل
در عمق غم مبهمش آه زد
شرر بر دل خسته ماه زد
به هر سو نگه کرد رازی شکفت
سکوت اندر او در نابی نهفت
رها شد ز تاریکی و رنج خویش
شنید از خموشی ره گنج خویش
سزاوار این چرخ گردون کسی است
که در ساغرش باده ناکسی است
مرا جبر پنهان به اینجا کشاند
دگر اختیاری به میلم نماند
من اجبار یک بازی خوانده ام
که با پنجه دیگران رانده ام
منم بی گنه بر در زیستن
و محکوم در باور زیستن
​