تو از عشق و محبت در شبی تب دار می گویی غزل در سوز سرد باد ناهنجار می گویی من از درد سکوت خسته از فریاد لبریزم تو شاکی !صحبت از آغاز طوطی وار میگویی فضا از حجم تاراج خزان افسرده می نالد خوش از شیرینی شهد گلی بی خار میگویی سبو بشکسته نقشی از عطش بر باده ماسیده تب و درد خمارم کشت و از تکرار می گویی در این زندان که دل در حلقه زنجیر میمیرد چه از رقص گل و هنگامه دیدار می گویی خدایی نیست عشقی نیست هوای سینه سنگین است مگو ایندفعه از راز لب دلدار می گویی
