دزدانه رد شدی پایت به کنج شاخه ی احساس من گرفت یک آشیان جوجه ی عشقی به سینه داشت آری دلم!!! افتاد فروریخت یک آن مچاله شد راهت گرفتی و رفتی گویی که هیچ وقت این آشیان و جوجه ی عشق تویی در آن اصلا نبود تنها گل باغ باورت!!!
