عشق تو مرا پاک به زنجیر تب آویخت از خود بدرم کرد و به دامان شب آویخت یک غنچهء نه .از تو وصد خواهش و لابه با چشم ترم گریه بر این گریه لب آویخت آنقدر در این ثانیه ها بسط نشینم تا مژده رسد بوسه به کام طلب آویخت موی تو در این قافیه مضراب غزل شد با رقص گل و ماه و صنوبر طرب آویخت دیگر به سر خانهء محنت چه غمینم؟ چون چشم من و اخم تو ناز ادب آویخت پا پس بکش و ناز کن و چهره بپوشان ایمان من و کفر تو با این سبب آویخت دلشادم و بر غصه به پیکار بپیچم مهر من و قهر تو به شعر و شغب آویخت
